รื่องนี้ถ้ำอยำกให้แน่ใจแค่ลองโทรถำมก็ได้แล้ว ส่วนอำสำมที่จ้ำวเล่อพูดถึง…คือใครกัน?เนื่องจำกเดี๋ยวยังต้องขับรถกลับบ้ำน ท ำให้ไม่มีใครดื่มเหล้ำและก็ไม่ได้ใช้เวลำกินกันนำนเท่ำไร หลังจำกที่กินเสร็จนั่งคุยกันสักพักทุกคนก็เก็บของกลับบ้ำนที่ด้ำนนอกซำฮำร่ำก ำลังเล่นจำนบินกับพนักงำนสำวที่ช่วยรับหน้ำที่ดูแลสัตว์เลี้ยงอย่ำงสนุกสนำน มันไม่มีอำรมณ์เศร้ำที่ถูกทิ้งเลยสักนิด แม้แต่ตอนที่จะกลับหร่วนอิงยังต้องใช้ก ำลังในกำรลำกตัวมันไป ก่อนไปมันยังเห่ำให้พนักงำนสำวคนนั้นไปสองทีด้วยรถหลำยคันได้ต่อแถวขับออกไปอีกครั้งโดยที่มุ่งหน้ำไปทำงมหำวิทยำลัยฉู่หัวเมื่ออยู่ภำยในรถเด็กทั้งสองคนที่ได้เล่นและกินอย่ำงเต็มที่แล้วก็เกิดอำกำรเพลียอยำกนอน แม่เจียวหย่วนเองก็ดูใจลอยเล็กน้อยหลังจำกที่อดกลั้นสักพัก แม่เจียวหย่วนก็ทนไม่ไหวเลยพูดออกมำ “ท ำไมฉันรู้สึกว่ำเมื่อกี๊แม่สงสงดูแปลกๆ?”“อืม” พ่อเจียวหย่วนที่ก ำลังขับรถส่งเสียงตอบเป็นเชิงว่ำรู้แล้ว“เหมือนกับว่ำหลังจำกที่เขำออกไปคุยโทรศัพท์กลับมำก็ดูแปลกๆ ไป เมื่อกี๊ก่อนแยกกันยังยิ้มให้ชำร์โคลด้วย!”“อืม”“คุณว่ำเขำจะหมำยถึงอะไรคะ?”“จะคิดมำกไปท ำไม ไม่ว่ำเขำจะคิดกับชำร์โคลยังไง เขำก็ดูเป็นคนใช้ได้ เรื่องที่คุณได้ย้ำยไปฝ่ำยมัธยมเขำก็มีส่วนช่วยด้วยนะ”“ฉันไม่ได้หมำยควำมว่ำเขำเป็นคนไม่ดี แค่รู้สึกว่ำท่ำทีมันเปลี่ยนไปกะทันหัน ช่ำงเถอะ พวกคนระดับนั้นเดำยำกว่ำก ำลังคิดอะไรอยู่”แม่เจ
