้องอยู่กับผู้หญิงทั้งสองคนที่ก ำลังคุยกันในห้องน ้ำหญิง ท ำให้เจิ้งทั่นยิ่งเซ็งหนักเข้ำไปอีก“ใช่จ้ะ จะพำมันเดินเข้ำมำก็กลัวคนเห็นเข้ำ เลยต้องใส่กระเป๋ำมำ”“จริงสิคะอำจำรย์กู้ แล้วอำจำรย์เจียวกับเด็กๆ มำด้วยหรือเปล่ำคะ?”“มำจ้ะ วันนี้คนในที่พักรวมกลุ่มมำเที่ยวด้วยกัน พอดีมีบ้ำนหนึ่งอำสำเลี้ยงข้ำวพวกเรำก็เลยมำกันที่นี่ จะว่ำไปนี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเรำมำที่ ‘เซ่ำกวง’ นะ” แม่เจียวหย่วนพูดพลำงยิ้ม“อำสำมเคยให้บัตรไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ ยังไงอำสำมก็เป็นเจ้ำของที่นี่ มีโปรโมชั่นให้แน่นอน ถ้ำมีเวลำก็แวะมำกินข้ำวที่นี่สิคะ อำหำรอร่อยใช้ได้เลย จริงสิ อำสำมบอกว่ำอีกไม่นำนจะมำที่เมืองฉู่หัว ดูเหมือนว่ำจะมีโปรเจ็กต์ใหม่ เลยว่ำจะไปเยี่ยมครอบครัวอำจำรย์ด้วยค่ะ แล้วอำสำมยังจะเอำแท่นส ำหรับให้แมวปีนมำให้ชำร์โคลด้วย ได้ยินว่ำสั่งท ำพิเศษเลยนะคะ ไม่กินเนื้อที่เท่ำไร”หลังจำกพูดคุยกันสักพักแม่เจียวหย่วนก็พำเจิ้งทั่นออกจำกห้องน ้ำ จ้ำวเล่อมำที่นี่เพรำะเพื่อนพำมำเลี้ยงข้ำวที่ชั้นหนึ่ง อีกเดี๋ยวต้องขึ้นไปด้ำนบน เพรำะประธำนจ้ำวก ำลังคุยงำนอยู่ที่นั่นหลังจำกที่แม่เจียวหย่วนกับจ้ำวเล่อแยกกันแล้ว ประตูห้องน ้ำข้ำงห้องที่เจิ้งทั่นเข้ำไปฉี่ก็ได้ถูกเปิดออก แม่สงสงเดินออกมำด้วยสีหน้ำที่หลำกอำรมณ์เธอรู้จักชื่อจ้ำวเล่อ คนที่โทรหำเธอเมื่อครู่ก็ก ำลังกินข้ำวอยู่ที่นี่เหมือนกัน อีกทั้งยังได้พูดถึงประธำนจ้ำวแห่งฉำงเว่ยกรุ๊ปเ
