ะแปลกที่เลยฉี่ไม่ออก?พอเห็นแม่เจียวหย่วนสงสัย เจิ้งทั่นก็รู้สึกล ำบำกใจที่จะค้ำงอยู่ท่ำนั้นต่อไป จึงเริ่มท ำใจตอนนี้เขำเป็นแมว ไม่ใช่คน ก็เหมือนกับเด็กผู้ชำยวัยอนุบำลที่มีแม่ไปนั่งเฝ้ำตอนเข้ำไปอึในห้องน ้ำผู้หญิง ต่อให้มีคนอื่นมำเห็นเข้ำก็ไม่มีใครว่ำอะไร แต่…ถึงจะคิดได้แบบนั้น ในใจก็ยังรู้สึกไม่โอเคอยู่ดีและก็ไม่รู้ว่ำจะถูกแม่เจียวหย่วนเห็นเจิ้งทั่นน้อยด้วยไหมโอ๊ย อะไรกันเนี่ย!ต่อให้เห็นก็คิดซะว่ำแม่เห็นของเด็กน้อย ของเจียวหย่วนท่ำนก็เคยเห็นมำแล้ว!เจิ้งทั่นออกแรงสะบัดหำงสองที แล้วปรับท่ำทำงใหม่ เขำก้มหน้ำมองพื้น ไม่มองแม่เจียวหย่วน หลังจำกที่ท ำใจได้แล้วก็ฉี่ออกมำพอฉี่เสร็จ ห้องข้ำงๆ ก็มีคนเข้ำพอดีดีที่เขำฉี่เสร็จแล้ว ไม่อย่ำงนั้นถ้ำห้องข้ำงๆ มีคนเขำคงยิ่งเป็นกังวลกว่ำนี้แม่เจียวหย่วนหยิบทิชชู่เปียกมำให้เจิ้งทั่นเช็ดเท้ำแล้วเก็บเข้ำกระเป๋ำ พอออกมำก็ไปล้ำงมือในอ่ำง ขณะที่ก ำลังล้ำงมืออยู่นั้นมีคนเดินเข้ำมำจำกด้ำนนอก แม่เจียวหย่วนไม่ได้สนใจ เจิ้งทั่นเองก็ก ำลังเซ็งกับกำรเข้ำห้องน ้ำหญิงครั้งแรกเลยไม่ได้สนว่ำมีใครเข้ำมำ“เอ๊ะ อำจำรย์กู้!”แม่เจียวหย่วนมองไปในกระจกก็เห็นว่ำคนที่ออกมำคือจ้ำวเล่อ“อ้ำว คุณจ้ำว”“บอกกี่ครั้งแล้วคะว่ำเรียกเล่อเล่อก็ได้ อำจำรย์กู้พำชำร์โคลมำท ำอะไรที่นี่คะ? มำฉี่เหรอ?” จ้ำวเล่อยิ้มพลำงเอำนิ้วจิ้มๆ หัวของเจิ้งทั่นที่โผล่ออกมำเจิ้งทั่นท ำสีหน้ำบอกบุญไม่รับกำรที่ต
