นเพรำะมันเอำแต่เห่ำ เดิมทีผมคิดว่ำเพรำะวันนี้มันกินเยอะเลยอยำกอึ แต่จนถึงตอนนี้ก็ได้แต่ดมๆ อีกทั้งยังอยำกลงน ้ำด้วยผมยังไม่ให้มันไป รอดูไปอีกสักพัก”ขณะที่ก ำลังพูดนั้นเจิ้งทั่นก็เห็นซำฮำร่ำดมรอบๆ แล้ววนอยู่ที่เดิมๆ จำกนั้นก็นั่งอึ“……” บรรดำผู้คนต่ำงพูดไม่ออกเสี่ยวโย่วจื่อที่ก ำลังจะกัดแตงโมวำงแตงโมลง เดี๋ยวค่อยกินดีกว่ำ กินตอนนี้รู้สึกอำหำรจะไม่ย่อยหร่วนอิงอยำกกระโดดถีบซำฮำร่ำมำก แต่ตอนนี้สิ่งที่ส ำคัญที่สุดก็คือท ำลำยหลักฐำน พอซำฮำร่ำอึเสร็จเขำก็รีบเอำทรำยเขี่ยกลบ จำกนั้นก็หำที่ตักเล็กๆ กับถุงพลำสติกตักกองอึนั้นใส่ถุงซำฮำร่ำที่อึเสร็จแล้วรู้สึกสบำยตัว เหมือนตัวเบำลงไปมำกมันเอำเท้ำเขี่ยทรำยเล่นพลำงเห่ำ คำดว่ำคงก ำลังระบำยควำมรู้สึกที่แสนสบำยนี้หร่วนอิงรู้สึกขำยหน้ำที่จะอยู่ตรงนี้ต่อไป เขำจูงซำฮำร่ำด้วยมือข้ำงหนึ่ง ส่วนมืออีกข้ำงก็ถือถุงที่บรรจุอึของมันไว้ แล้วเดินไปยังโซนพักผ่อนที่อยู่ห่ำงจำกสระน ้ำออกไปขณะที่ก ำลังเดินไปนั้นได้มีคนที่รู้จักหร่วนอิงทักทำยขึ้น“หร่วนอิง ในมือถือของกินอะไรอร่อยๆ อยู่น่ะ? เอำมำแบ่งกันบ้ำงสิ”หร่วนอิงท ำหน้ำมีเลศนัย “ของดี!”“เฮ้ย เอำมำดูหน่อย!” คนคนนั้นพูดพลำงหยิบไปหมำยจะเปิดดูใบหน้ำที่มีเลศนัยของหร่วนอิงได้กลำยเป็นสีหน้ำเหมือนคนท้องผูกไปแล้ว หร่วนอิงเข้ำไปกระซิบคนคนนั้นจนเขำสะดุ้งกระโดดออก แล้วเอำมือที่สัมผัสกับถุงพลำสติกเช็ดไปที่ตัว แต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆ
