จึงรีบเดินไปที่สระน ้ำเพื่อล้ำงมือเนื่องจำกอำกำศร้อนมำกซำฮำร่ำจึงแลบลิ้นหอบออกมำ แต่หำงก็ยังสะบัดเหมือนก ำลังอำรมณ์ดีหร่วนอิงมองหมำตัวเองแล้วพูดขึ้น “ถ้ำไปอึเรี่ยรำดอีกแกตำยแน่!”ไม่รู้ว่ำซำฮำร่ำฟังเข้ำใจไหม มันยังคงสะบัดหำงไปมำ“แม่คะดูนั่น มีหมำป่ำสีเทำตัวเบ้อเร่อด้วย”มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่น่ำจะอยู่ชั้นอนุบำลชี้ไปที่ซำฮำร่ำพลำงพูดขึ้นเพรำะเป็นหน้ำร้อนหร่วนอิงจึงตัดขนซำฮำร่ำให้สั้นลงนอกจำกขนตรงหัวที่ตัดยำกแล้ว ขนบนตัวเขำได้ตัดให้เหลือเพียงเล็กน้อยเท่ำนั้นจนเห็นแต่สีเทำ ถึงสีจะไม่เข้มเหมือนหมำฮัสกี้พันธุ์แท้เท่ำไร แต่ก็ดูเงำงำมแม่เจียวหย่วนมองสุนัขกับคนที่เดินห่ำงออกไปไกล แล้วจึงพำเสี่ยวโย่วจื่อย้ำยที่ แค่นึกถึงอึหมำเมื่อครู่แล้วก็นั่งไม่ลง เปลี่ยนที่ดีกว่ำ“ชำร์โคล แกไม่อึเรี่ยรำดหรอกใช่ไหม?” แม่เจียวหย่วนถำมขึ้นหลังจำกที่ได้ที่นั่งใหม่แล้วเจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้น จะเป็นไปได้ไง! นั่นมันสไตล์ของซำฮำร่ำกับอำหวงเท่ำนั้นแหละเจิ้งทั่นนอนหมอบอยู่บนเบำะพลำงมองไปรอบๆ ที่นั่งเมื่อครู่ของพวกเขำมีคนไปนั่งแทนแล้ว อีกทั้งยังมีเด็กไปเล่นทรำยตรงนั้นด้วย ทรำยที่อยู่ในมือก็คือทรำยตรงจุดที่ซำฮำร่ำสร้ำงแลนด์มำร์คไว้ ถึงแม้หร่วนอิงจะตักทรำยรอบๆ ออกไปด้วย แต่เจิ้งทั่นก็ยังรู้สึกขยะแขยงเขำหันหน้ำไปดูวิวทำงอื่นแม่ของสงสงสวมชุดท ำงำนมำ ขณะนี้ก ำลังใส่แว่นกันแดดยืนคุยอยู่ในศำลำที่ห่ำงออกไปไม่ไกล ดูจำกท่ำทำงแล้ว
