เจิ้งทั่นรู้สึกว่ำบรรยำกำศดูกระอักกระอ่วน เขำมองไปทำงเว่ยเหลิงก็เห็นหมอนี่ท ำท่ำทำงเหมือนไม่อยำกจะรับรู้อะไรก้มหน้ำก้มตำกินต้มจืดใหญ่ แต่หูก็เงี่ยฟังอยู่หลังจำกเงียบไปสักพัก ในที่สุดถังเสวี่ยก็พูดขึ้น “ที่นี่เกิดอะไรขึ้นคะ?”เย่ฮ่ำววำงชำมลงแล้วเช็ดปำก จำกนั้นจึงชี้ไปที่เจิ้งทั่น “ตัวนี้เว่ยเหลิงพำมำ” เขำชี้ไปที่พีนัท “ตัวนี้เป็นของร้ำนสัตว์เลี้ยงมำกับตัวที่เว่ยเหลิงพำมำ เดี๋ยวจะพำกลับไปส่ง”แล้วสุดท้ำยเย่ฮ่ำวก็ชี้ไปที่แมวตัวใหญ่ “ส่วนตัวนี้เก็บได้บนถนน ยังไม่รู้ที่มำแน่ชัด”ถังเสวี่ยไม่รู้ว่ำตัวเองฟังได้ใจควำมแค่ไหน เธอพยักหน้ำแล้วมองแมวตัวใหญ่ “แมวตัวนี้ไม่เหมือนแมวทั่วไปเลย ตัวใหญ่มำก หรือมันคือซุปเปอร์แมว?”“ซุปเปอร์แมว?”เย่ฮ่ำวกับเว่ยเหลิงพร้อมใจกันหันไปมองถังเสวี่ยด้วยสำยตำที่เต็มไปด้วยควำมสงสัยเจิ้งทั่นเองก็เลิกกินแล้วหันไปฟังถังเสวี่ยด้วย ค ำนี้เขำเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก“ลุงสิบเก้ำเลี้ยงแมวตัวใหญ่อยู่ตัวหนึ่งคุณรู้ใช่ไหม?” ถังเสวี่ยมองเย่ฮ่ำวเย่ฮ่ำวลองนึกดู ‘ไม่ได้เจอลุงสิบเก้ำนำนแล้ว แต่เคยได้ยินลุงเจ็ดพูดถึงอยู่’‘ลุงเจ็ด’ ที่เย่ฮ่ำวพูดถึงก็คือพ่อของถังเสวี่ย พ่อตำของเย่ฮ่ำวตอนที่เย่ฮ่ำวมำเมืองฉู่หัวช่วงแรกๆ ก็มำท ำงำนอยู่กับลุงเจ็ดคนนี้จนท ำให้มีวันนี้ได้ ถึงลุงเจ็ดจะได้ให้กำรช่วยเหลือบ้ำง แต่เขำก็พึ่งตัวเองเสียเป็นส่วนใหญ่ ไม่อย่ำงนั้นถังเสวี่ยคงไม่ชอบเย่ฮ่ำวถึงแม้ว่ำตอนนี
