ครั้งนี้เย่ฮ่ำวไม่ได้ไปที่หอกลำงคืน แต่ไปยังบ้ำนส่วนตัวที่เจิ้งทั่นเคยไปเมื่อครำวก่อนเว่ยเหลิงมำรออยู่ข้ำงในก่อนแล้ว และก็ไม่ได้มีท่ำทำงร้อนใจ เพรำะเขำรู้เรื่องที่เย่ฮ่ำวบำดเจ็บแล้ว จึงไม่มีอะไรต้องกังวล สิ่งเดียวที่เขำไม่แน่ใจก็คือ เดี๋ยวตอนโทรไปบอกครอบครัวเจียวไม่รู้ว่ำจะโดนสวดอะไรบ้ำงพอเห็นมีคนเดินเข้ำบ้ำนมำ เว่ยเหลิงก็มองไปยังด้ำนหลังของเย่ฮ่ำวก่อน นอกจำกแมวด ำตัวนั้นแล้ว ยังมีแมวตัวใหญ่อีกหนึ่งตัวเมื่อครู่เย่ฮ่ำวได้บอกในโทรศัพท์แล้วว่ำมี ‘แมวตัวใหญ่’ ติดมำด้วยหนึ่งตัว แต่เว่ยเหลิงก็ไม่ได้ใส่ใจ เขำคิดว่ำในเมืองใหญ่ๆนอกจำกสวนสัตว์แล้วก็คงไม่มีแมวพันธุ์ใหญ่อีกแน่ ซึ่งเขำไม่ได้หมำยถึงพวกตระกูลเสือ แต่หมำยถึงเช่น แมวป่ำลิงซ์ แครำแคลเป็นต้นดังนั้นจึงไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อน หลังจำกที่เว่ยเหลิงเห็นแมวตัวนั้นแล้วก็ท ำหน้ำอึ้งเหมือนเจอสัตว์ประหลำดทุกครั้งที่เห็นแมวตัวใหญ่แบบนี้ เว่ยเหลิงจะรู้สึกอำรมณ์ไม่ดีเท่ำไร เพรำะมันท ำให้นึกถึงเรื่องในอดีตที่ไม่อยำกจ ำเท่ำไรเย่ฮ่ำวพอจะรู้เรื่องนี้บ้ำง เลยเจตนำพูดเกริ่นๆ ในโทรศัพท์พอตอนนี้เห็นสีหน้ำเว่ยเหลิงแล้ว เขำก็อดไม่ได้ที่จะหัวเรำะออกมำ“หัวเรำะอะไรเล่ำ!”เว่ยเหลิงท ำท่ำจะเตะ แต่เย่ฮ่ำวก็หลบได้ทัน“มันเรื่องอะไรกัน?” เว่ยเหลิงไม่ได้เตะซ ้ำ แต่กลับไปนั่งที่โซฟำพลำงถำมขึ้น ขณะที่ถำมยังได้มองไปทำงแมวด ำที่ก ำลังกินผลไม้ในถำดอยู่เจิ้งทั่นไม่สนใจพวกเขำ
