อย่ำงไรเสียตอนนี้เขำก็แค่ตำมมำดูเรื่องสนุก ไม่ได้อยำกจะมีเอี่ยวอะไร เขำอยำกรู้ว่ำแมวตัวนั้นคิดจะท ำอะไรต่อหลังจำกที่เย่ฮ่ำวท ำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถึงตำของพีนัทบ้ำง คุณหมอคนนั้นรู้สึกตื่นเต้นมำก เพรำะเขำไม่ใช่สัตวแพทย์แต่หลังจำกที่ดูบำดแผลแล้ว จิตใจก็เริ่มสงบลงตอนที่พีนัทขำติดอยู่ในซอกไม้กระดำนนั้น เศษเสี้ยนที่อยู่บนผิวไม้ได้ต ำเข้ำไปในขำ ถึงจะไม่มีเลือดไหลออกมำ แต่ทุกครั้งที่เดินจะปวด เลียไปก็ไร้ประโยชน์เดิมทีคุณหมอจะใช้อุปกรณ์ที่ช่วยล็อคตัวแมวไว้ แต่พอเห็นพีนัทค่อนข้ำงเชื่องเขำจึงใช้อุปกรณ์ดึง ‘เสี้ยน’ ออกมำโดยตรงพีนัทร้อง ‘เมี๊ยวววว’ เสียงดังเหมือนก ำลังเจ็บ พลำงดิ้นจะพลิกตัวและเกือบกัดคุณหมอ‘เสี้ยน’ เพิ่งถูกดึงออกมำได้ครึ่งเดียว ตอนดึงส่วนที่เหลือต่อพีนัทคงไม่หันมำกัดหรือข่วนหรอกใช่ไหม?ขณะที่คุณหมอก ำลังลังเลอยู่นั้น เจิ้งทั่นก็เห็นพ่อพีนัทเดินเข้ำไปกดพีนัทไว้ แล้วหันไปมองคุณหมอ หมำยถึงให้ท ำต่อเหรอ?“……” อยู่ๆ ก็รู้สึกว่ำพีนัทช่ำงทุกข์ทรมำนยิ่งนัก มีแม่ที่ดุแล้ว ยังมีพ่อแบบนี้อีกพีนัทที่ถูกกดไว้ร้องออกมำเวลำที่มันเจ็บ อีกทั้งยังดิ้นด้วยแต่ก็ไม่พ้นเท้ำที่พ่อมันกดไว้ เว่ยเหลิงกับเย่ฮ่ำวที่นั่งมองอยู่ข้ำงๆมีสีหน้ำที่เปลี่ยนไปเป็นอีกอำรมณ์หนึ่งในที่สุดก็เอำเสี้ยนออกจำกขำจนหมด หลังจำกที่ทำยำให้มันเสร็จ หน้ำผำกคุณหมอก็เต็มไปด้วยเหงื่อ ไม่ใช่เพรำะร้อน แต่เพรำะเป็นกังวล แมวใหญ่ตัวนั้
