นที่อยู่ข้ำงๆ ก็ประหลำดจริง มันท ำให้เขำรู้สึกอยำกรีบๆ ออกไปจำกที่นี่เว่ยเหลิงโทรหำครอบครัวเจียวเพื่อบอกว่ำวันนี้เจิ้งทั่นไม่กลับบ้ำน แม่เจียวหย่วนต้องกำรได้ยินเสียงของเจิ้งทั่นเพื่อควำมแน่ใจว่ำยังปลอดภัย เจิ้งทั่นจึงส่งเสียงร้องออกมำแมวตัวนั้นที่ก ำลังเลียขนให้พีนัทตกใจเสียงร้องของเจิ้งทั่นจนกระโดดหนี พลำงมองเจิ้งทั่นด้วยควำมระแวง ผ่ำนไปสักพักมันถึงได้กลับไปนั่งที่เดิมพอจบปัญหำเรื่องครอบครัวเจียว เว่ยเหลิงกับเย่ฮ่ำวก็รู้สึกท ำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย เพรำะไม่รู้ว่ำพีนัทเป็นแมวบ้ำนไหน จะไปตำมหำก็ต้องใช้เวลำ“เมื่อกี๊ไม่ได้ถำมครอบครัวเจียวเหรอ?” เย่ฮ่ำวถำมขึ้น“เปล่ำ มัวแต่คิดว่ำท ำไงไม่ให้โดนด่ำ พูดจบเลยรีบวำงเลย”เว่ยเหลิงรู้สึกจนปัญญำหลังคิดสักพักเว่ยเหลิงจึงเอำโทรศัพท์ไปวำงหน้ำเจิ้งทั่นแล้วชี้ไปทำงแมวตัวใหญ่ที่อยู่กับพีนัท “นำยจัดกำรเรื่องแมวตัวนั้น”เจิ้งทั่นเข้ำใจควำมหมำยของเว่ยเหลิง หลังจำกที่เว่ยเหลิงรู้ว่ำเขำโทรศัพท์เป็นก็มักจะให้เขำช่วยกดโทรศัพท์ให้เวลำขับรถแต่ตอนนี้เขำไม่ได้ลงมือกดทันที แต่เงยหน้ำมองไปรอบๆภำยในห้องรับแขกมีแค่เว่ยเหลิงกับเย่ฮ่ำวไม่มีคนอื่นอีก คุณหมอเพิ่งจะเดินออกไป เป้ำจื่อเหมือนถูกมอบหมำยภำรกิจให้ไปท ำ ส่วนหลงฉีได้ยินว่ำได้รับบำดเจ็บนอนอยู่ที่โรงพยำบำล คนที่เฝ้ำอยู่ด้ำนนอกถ้ำเย่ฮ่ำวไม่ได้เรียกก็คงไม่เข้ำมำในเมื่อมีแต่คนที่สนิทคุ้นเคยกันดี เจิ้งทั่นจึงไม่ต้องคิดมำกเ
