ขำเกี่ยวโทรศัพท์เข้ำมำกดเบอร์ แล้วส่งให้เว่ยเหลิงเย่ฮ่ำวที่นั่งอยู่ข้ำงๆ รู้สึกอึ้ง อยู่ๆ เขำก็นึกอยำกจะหำอะไรมำห้อยปัดเป่ำสิ่งชั่วร้ำยแบบหลงฉี นี่มันเรื่องพิสดำรอะไรวะเนี่ย!นอกจำกเย่ฮ่ำวแล้ว ภำพเหตุกำรณ์ระหว่ำงเว่ยเหลิงกับเจิ้งทั่นนั้นก็ได้อยู่ในสำยตำของแมวตัวใหญ่นั่นด้วย มันเอียงหน้ำเหมือนก ำลังใช้ควำมคิดเบอร์ที่เจิ้งทั่นกดเป็นเบอร์ที่ท ำงำนของเสี่ยวกัว ปกติเสี่ยวกัวจะอยู่ที่นั่น วันนี้ก็ด้วยเช่นกันโทรศัพท์ต่อติดมีคนรับ เว่ยเหลิงจึงได้รู้ชื่อพีนัทจำกปำกของเสี่ยวกัว จำกนั้นจึงบอกว่ำพีนัทได้รับบำดเจ็บเล็กน้อย พวกเขำได้เก็บมำช่วยท ำแผลให้ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพำตัวไปส่ง แล้วก็ไม่ได้พูดเรื่องอื่นอีกเมื่อได้ยินว่ำเจิ้งทั่นอยู่ที่นั่นด้วยเสี่ยวกัวก็เบำใจลงไปมำกอีกทั้งยังได้พูดขอบคุณเว่ยเหลิงเป็นกำรใหญ่หลังจัดกำรเรื่องพีนัทเสร็จ เว่ยเหลิงกับเย่ฮ่ำวก็พร้อมกันหันไปมองแมวตัวใหญ่ตัวนั้น แต่แมวตัวนั้นพอเห็นคนทั้งสองก็หำวออกมำ แล้วหมอบลงข้ำงๆ พีนัทเตรียมจะนอน“……” จะนอนง่ำยๆ แบบนี้เลยเหรอ?เมื่อครู่ตอนคุยกับเสี่ยวกัวเว่ยเหลิงก็ไม่ได้ยินเสี่ยวกัวพูดถึงแมวตัวอื่น เขำจึงหันไปถำมเจิ้งทั่นที่ก ำลังแทะหมูเส้นอยู่ “รู้จักเจ้ำตัวนั้นไหม?”เจิ้งทั่นคิดสักพักแล้วจึงส่ำยหัวพลำงกินหมูเส้นต่อ ถึงเขำจะรู้จักพีนัทกับหลี่หยวนป้ำ แล้วเดำได้ว่ำนี่เป็นพ่อของพีนัท แต่ก็ไม่ถึงกับรู้จักมัน ไม่เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับแมวตั
