ี้มันขนยำว”เจิ้งทั่นฟังถังเสวี่ยอธิบำย แล้วหันไปมองพ่อพีนัทที่ท ำท่ำทำงสุขุมอยู่บนเก้ำอี้ ซุปเปอร์แมวเหรอ?เย่ฮ่ำวขมวดคิ้ว เขำไม่ได้คิดถึงเรื่องรูปร่ำงหรือขนสั้นขนยำวอย่ำงที่ถังเสวี่ยพูด “แมวของลุงสิบเก้ำ มันฆ่ำ…พวกสัตว์เล็กๆไหม?” เดิมทีเย่ฮ่ำวอยำกจะพูดว่ำฆ่ำคน แต่ก็เปลี่ยนค ำพูดซะใหม่“ท ำไมจะไม่ฆ่ำล่ะ ได้ยินว่ำมันกัดแมวของบ้ำนรอบๆ ตำยไปหลำยตัวแล้ว หมำพันธุ์เล็กบำงตัวก็ซวย อีกทั้งแมวตัวนั้นยังเอำแต่จ้องนกแก้วสีเทำสองตัวของพ่อด้วยตอนที่พำพวกมันไปหำลุงสิบเก้ำ พ่อบอกว่ำนกสองตัวนั้นรู้สึกเครียดเลยถอนขนของตัวเองด้วย”“……” เจิ้งทั่นคิดในใจ เป็นนกนี่ก็ไม่ง่ำยนะ ใช่ว่ำทุกตัวจะเหมือน ‘นำยพล’ นกแสบที่ชอบหำเรื่องสนุกท ำเวลำอยู่ว่ำงๆขณะที่พวกเขำก ำลังพูดคุยกันอยู่นั้น พ่อพีนัทก็กินข้ำวจนหมดกะละมังแล้ว ก ำลังเลียอุ้งมืออยู่เจิ้งทั่นรู้สึกว่ำแมวเวลำกินข้ำวอำจจะดูเหมือนไม่ตั้งใจ แต่เวลำเลียขนเลียเท้ำนี่ดูจะจริงจังเป็นพิเศษ แม้แต่ตอนเลียไข่ยังจริงจังกว่ำตอนกินข้ำวเลย“เย่เหิง ออกมำ!” เย่ฮ่ำวตะโกนขึ้นตอนที่ถังเสวี่ยก ำลังพูดอยู่นั้นไม่ได้เอะใจว่ำลูกชำยเดินไปหำแมว จนกระทั่งได้ยินเสียงเย่ฮ่ำวตะโกนถึงได้เห็นว่ำลูกชำยอยู่ห่ำงจำกตัวเองไปหลำยเมตรแมวจะรู้สึกระแวงคนแปลกหน้ำอยู่เสมอ บำงตัวถึงกับเตรียมพร้อมที่จะโจมตี ข้อนี้ถังเสวี่ยรู้ดี เพียงแต่ว่ำทุกครั้งที่เธอมำที่นี่ก็จะให้ลูกเล่นตำมใจชอบ เมื่อกี้เลยประมำทแ
