ไม่ได้ จึงท ำให้รู้สึกหวำดกลัว หำกถูกข่วนขึ้นมำคงไม่ใช่แค่เล่นๆ แน่เจิ้งทั่นอยู่ใกล้กับแมวตัวนั้นมำก เขำไม่สังเกตเห็นเจตนำร้ำยจำกพ่อพีนัท ไม่ได้ให้ควำมรู้สึกเหมือนที่มันฆ่ำคนแบบเมื่อคืน มันในตอนนี้เหมือนกับแมวบ้ำนที่ขี้อ้อนทั่วไป มีท่ำทำงขี้เกียจเล็กน้อยหลังจำกที่กินอิ่มเว่ยเหลิงเห็นเจิ้งทั่นดูเฉยๆ เขำจึงไม่ได้ลงมือทันที ตอนนี้ยังไม่รู้จักนิสัยแมวตัวนี้แน่ชัด หำกผลีผลำมไปอำจเป็นกำรยั่วโมโหมันได้ ดังนั้นเพื่อควำมปลอดภัยรอดูสถำนกำรณ์ไปก่อนดีกว่ำแมวบำงตัวหำกมันเข้ำไปเล่นด้วยหนักๆ ล่ะก็ โอกำสที่จะท ำให้คนบำดเจ็บได้มีอยู่สูง ต่อให้เป็นคนที่ไม่เกลียดแมวก็คงทนไม่ได้ ลูกชำยของเย่ฮ่ำวก็เช่นกันพอเห็นแมวหันไปถูๆ ด้ำนข้ำง เย่เหิงจึงเอื้อมมือไปลูบหัวมัน โดยที่มือได้ลูบผ่ำนหูที่ทั้งแหลมทั้งใหญ่ จำกนั้นก็เลื่อนมือไปเกำคำงให้มัน เขำเคยได้ยินลุงสิบเก้ำบอกว่ำแมวชอบให้ท ำแบบนี้แมวตัวนั้นเงยหน้ำขึ้นท ำตำพริ้ม ดูแล้วมันคงรู้สึกสบำยแต่สักพักเย่เหิงก็ถูกพ่อลำกคอเสื้อดึงตัวออกไปเย่เหิงที่เมื่อครู่มีใบหน้ำยิ้มแย้มก็ได้เปลี่ยนสีหน้ำที่เหมือนกับพ่อของตัวเองเปี๊ยบ สองพ่อลูกจ้องหน้ำกัน“เอำล่ะๆ” เว่ยเหลิงเข้ำไปลำกเย่ฮ่ำว ตอนนี้ควรจะแก้ปัญหำเรื่องแมวตัวใหญ่นี่ก่อนทันใดนั้นเป้ำจื่อก็กลับมำพอดี เมื่อคืนเย่ฮ่ำวได้ให้เป้ำจื่อไปสืบหำข้อมูลของแมวตัวนี้มำ ซึ่งเป้ำจื่อก็ดวงดีอยู่ไม่น้อย เขำจ ำได้เมื่อหลำยปีก่อนมีคดีก ำจ
