่นไม่เลือกกินเดิมทีชำมข้ำวของสองพ่อลูกถูกวำงไว้บนพื้น แต่พอเห็นเจิ้งทั่นนั่งบนเก้ำอี้ แมวตัวนั้นเลยเอำบ้ำง กระโดดขึ้นไปบนเก้ำอี้แล้วจ้องเย่ฮ่ำว เย่ฮ่ำวแกล้งท ำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่มันก็เริ่มส่งเสียงร้องออกมำ มีเจิ้งทั่นอยู่ด้วย ต่อให้มันจะร้องเสียงดังแค่ไหนก็ยังฟังดูเป็นแมวอยู่ดี ไม่ได้ชวนขนลุกแบบเสียงของเจิ้งทั่นพอเห็นแบบนี้มันก็ชวนให้ปวดหัวอยู่เหมือนกันเย่ฮ่ำวส่งสัญญำณบอกคนใช้ที่ท ำอำหำรเช้ำ “เอำชำมข้ำวมันขึ้นมำวำง”เดิมทีตัวมันก็ใหญ่อยู่แล้ว ชำมข้ำวยิ่งใหญ่กว่ำ เก้ำอี้ตัวเดียววำงไม่พอ คนใช้จึงลำกเก้ำอี้มำอีกตัว แล้วอุ้มพีนัทขึ้นมำบนเก้ำอี้ด้วยพอเห็นแบบนี้แล้วเย่ฮ่ำวก็คิดในใจว่ำ ‘กินเสร็จแล้วก็รีบไปให้ไกลๆ เลย!’ขณะที่ก ำลังกินกันอยู่นั้นก็มีเสียงเปิดประตูพอได้ยินเสียงคนที่ปำกประตู เว่ยเหลิงก็ถึงกับส ำลักอำหำรแล้วมองไปทำงเย่ฮ่ำว พลำงพูดกระซิบ “เมียแกพำลูกมำ”เดิมทีเย่ฮ่ำวอยำกจะตอบกลับไปว่ำ ‘แล้วมีอะไรน่ำตกใจ’อยู่ๆ เขำก็นึกได้ว่ำที่นี่ยังมีแมวอีกสำมตัวเมื่อก่อนตอนที่ภรรยำของเขำบอกอยำกเลี้ยงแมวนั้นเขำตอบไปว่ำอะไรนะ?จ ำค ำพูดไม่ค่อยได้แล้ว แต่จ ำได้แค่ประมำณว่ำ ‘เขำเกลียดแมว’ ท ำให้จนถึงตอนนี้ภรรยำของเขำก็ยังไม่ได้เลี้ยงแมวแต่สภำพกำรณ์ตอนนี้…ขณะที่ก ำลังคิดอยู่นั้น เจิ้งทั่นก็เห็นผู้หญิงที่รูปร่ำงสูงพำเด็กผู้ชำยที่อำยุพอๆ กับเจียวหย่วนเข้ำมำถังเสวี่ยพอได้ยินว่ำเย่ฮ่ำวได้รับบำดเจ็บเมื่อค
