ในตึกพอเห็นมีคนมำแมวตัวนั้นก็เอำแต่อยู่กับพีนัท ไม่ได้ห่ำงไปไหน ในสำยตำเต็มไปด้วยควำมระแวงคนของเป้ำจื่อส่วนเจิ้งทั่นกระโดดขึ้นไปบนกองอิฐมองคนพวกนั้นวุ่นอยู่กับค ำสั่งของเย่ฮ่ำวมีคุณหมอมำกับพวกเป้ำจื่อด้วยหนึ่งคน เขำรีบปฐมพยำบำลขั้นต้นให้เย่ฮ่ำวก่อนพร้อมกับบอกให้เย่ฮ่ำวไปขึ้นรถเพรำะที่นี่ท ำอะไรก็ไม่สะดวกเย่ฮ่ำวพยักหน้ำแต่ก็ไม่ได้เดินออกไปทันที แต่มองไปที่พีนัท แล้วก็พบว่ำพีนัทถูกพ่อของมันคำบอยู่พลำงเดินมำทำงนี้เจิ้งทั่นจ ำได้ว่ำมีคนเคยบอกว่ำ กำรคำบลูกแมวแบบนี้ไม่เป็นอันตรำย แต่ถ้ำโตแล้วยังถูกคำบอีกก็คงรู้สึกไม่สบำยเท่ำไรอำจจะมีกำรต่อต้ำนได้ แต่ดูจำกท่ำทำงของพีนัทที่ว่ำนอนสอนง่ำยแล้ว เขำก็คิดว่ำสมกับเป็นพ่อลูกจริงๆแมวตัวนั้นคำบพีนัทไปที่หน้ำเย่ฮ่ำว จำกนั้นก็มองเย่ฮ่ำวแล้วก็มองหมอเย่ฮ่ำวกับแมวตัวนั้นสบตำกันอยู่หลำยวินำที แล้วเย่ฮ่ำวก็หันไปพูดกับหมอ “เดี๋ยวเอำแมวตัวนี้ไปท ำแผลด้วยเลยแล้วกัน”“…” คนเป็นหมอถึงกับชะงักงัน เวรแล้ว นี่หมอคนนะไม่ใช่หมอแมวแต่ในเมื่อเย่ฮ่ำวเอ่ยปำกพูดแล้ว หมอคนนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรยังไม่ทันที่เย่ฮ่ำวจะได้พูดอะไร แมวตัวนั้นก็คำบพีนัทพลำงออกเดินเย่ฮ่ำวเดินขึ้นรถแวนที่ผ่ำนกำรดัดแปลงมำแล้ว ขณะที่เขำก้ำวขำขึ้นไปได้แค่ข้ำงเดียว แมวตัวนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนรถยึดครองที่นั่งหนึ่งเบำะก่อนแล้ว ท ำให้เขำรู้สึกหมดค ำจะพูดหลังคิดสักพักเย่ฮ่ำวก็ชะโงกตัวออกไปพูดกับเจิ้งทั่น “ชำร์
