อนที่เย่ฮ่ำวก ำลังสู้กับชำยคนนั้นอย่ำงยำกล ำบำก แต่ตอนนี้เขำก็พบว่ำตัวเองคิดผิด คนพวกนี้มีควำมว่องไวสูง เพรำะหำกช้ำไปแค่วินำทีเดียวก็อำจท ำให้ตัวเองเสียเปรียบและตกอยู่ในอันตรำยได้มือข้ำงหนึ่งของเย่ฮ่ำวถือมีดพก อีกข้ำงหนึ่งจับแผลตรงช่องท้องไว้ เขำพิงก ำแพงแล้วค่อยๆ นั่งลงพลำงหอบ กำรกระหน ่ำแทงเมื่อครู่ท ำให้บำดแผลของเขำรุนแรงมำกขึ้น“เงี้ยววว~” เจิ้งทั่นร้องออกไปอีกครั้งเจ้ำเด็กแสบพีนัทมันหำยไปไหนวะเนี่ย!“เมี้ยวววว~ เมี้ยววว~”หลังเสียงร้องของแมวก็ตำมมำด้วยเสียงแผ่นไม้ขยับ ซึ่งก็คือบริเวณที่เย่ฮ่ำวซ่อนตัวอยู่เมื่อครู่เจิ้งทั่นรีบวิ่งไป พอเดินเข้ำไปในห้องเล็กๆ นั้นเขำถึงได้พบว่ำ ไม่รู้ตึกนี้จะถูกสร้ำงมำเพื่อประโยชน์อะไร บนพื้นถูกปูด้วยแผ่นไม้ โดยระหว่ำงแผ่นไม้มีช่องว่ำงอยู่ ซึ่งขำของพีนัทตกลงไปติดตรงช่องนั้น แต่สถำนกำรณ์ก่อนหน้ำนี้ท ำให้มันไม่กล้ำดิ้นหรือส่งเสียงอะไรออกไป จนกระทั่งถึงตอนนี้ฉลำดพอตัวยังไม่ทันรอให้เจิ้งทั่นช่วย พีนัทก็ดิ้นหลุดออกมำเองได้ แต่ดูท่ำทำงขำของมันน่ำจะบำดเจ็บ ไม่รู้ว่ำแค่แพลงหรือกระดูกหักมันเดินกะเผลกๆ“เมี้ยววว~”พีนัทเดินเข้ำไปหำเจิ้งทั่น ฟังจำกเสียงแล้วมันก ำลังอ้อนเหรอ?เจิ้งทั่นยกเท้ำขึ้นลูบหัวพีนัท แล้วให้มันนั่งอยู่ตรงนั้นก่อนอย่ำเพิ่งขยับ จำกนั้นเขำก็เดินไปหำเย่ฮ่ำวเพื่อดูว่ำเย่ฮ่ำวจะทนได้อีกนำนแค่ไหนเย่ฮ่ำวอึดกว่ำที่เจิ้งทั่นคิด เขำย้ำยตัวเองออกจำกตรงนั้น
