่ำนั้น พอหลังสี่ทุ่มหลำยบ้ำนเริ่มทยอยกันเข้ำนอน ผู้คนที่ออกมำเดินจึงมีไม่มำกตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่ม บริเวณรอบๆ ยังสว่ำงอยู่ อย่ำงน้อยส ำหรับเจิ้งทั่นกับพีนัทแล้วก็ถือว่ำสว่ำงมำก บำงช่วงได้เจอกับสุนัขบ้ำน ถ้ำมีเชือกล่ำมไว้พวกเขำก็จะไม่วิ่ง ยังคงเดินด้วยท่ำทำงปกติ แต่ถ้ำมีสุนัขที่ไม่ได้ถูกล่ำมเอำไว้วิ่งตำม พวกเขำก็จะกระโดดขึ้นก ำแพงที่อยู่ด้ำนข้ำง ปล่อยให้สุนัขตัวนั้นเห่ำไปอย่ำงไรเสียมันร้องสักพักก็จะมีคนมำเรียกมันไปไม่ว่ำจะสถำนกำรณ์ไหนพวกเขำก็จะไม่วิ่งพล่ำนไปทั่ว ในเวลำแบบนี้เจิ้งทั่นต้องขอยอมรับเลยว่ำระดับสติปัญญำของพีนัทนั้นสูงกว่ำแมวทั่วไปมำก ไม่รู้ว่ำเป็นเพรำะหลี่หยวนป้ำสอนหรือมันเกิดมำก็ฉลำดอยู่แล้วพวกเขำเดินไปถึงจุดที่พีนัทเคยพำเจิ้งทั่นกับจ่ำมำเมื่อหลำยวันก่อน ยังไม่ทันจะได้ระกำศท้ำรบ เจิ้งทั่นก็ได้ยินเสียง ‘เมี๊ยวววเมี๊ยววว’พอมองไปตำมเสียงเจิ้งทั่นก็เห็นบนเสำหินเตี้ยๆ มีแมวตัวหนึ่งยืนอยู่ ซึ่งก็คือแมวที่มีลำยคล้ำยกับจ่ำตัวนั้น ตอนนี้มันก ำลังโก่งหลังพลำงมองมำทำงพวกเขำ มันส่งเสียงขู่ออกมำ แล้วแมวขนยำวที่เจิ้งทั่นเคยเห็นก็วิ่งเข้ำมำอย่ำงรวดเร็วจนขนที่อยู่บนตัวพลิ้วไปตำมแรงวิ่งนอกจำกแมวสองตัวนี้แล้ว เจิ้งทั่นยังได้ยินเสียงแมวตัวอื่นเคลื่อนไหวอยู่รอบๆ แต่เห็นได้ชัดว่ำแมวพวกนั้นไม่ได้แสดงออกว่ำเป็นศัตรูหนักเท่ำแมวสองตัวที่อยู่ตรงหน้ำนี้พีนัทคงเคยประลองฝีมือกับแมวสองตัวนี้มำก่อนไม่อย
