หลังกินอำหำรเย็นเสร็จแม่เจียวหย่วนก็ออกไปเต้นกับพวกอำจำรย์ด้วยกันที่โรงยิมของมหำวิทยำลัย เจียวหย่วนกับพวกสงสงออกไปเล่นบำส และคงกลับมำพร้อมกับแม่ เสี่ยวโย่วจื่อก็ติดสอยห้อยตำมเจียวหย่วนไปด้วย โดยแม่เจียวหย่วนบอกว่ำอยำกให้เด็กน้อยได้คุ้นเคยกับเด็กในที่พักเดียวกันมำกขึ้น เยี่ยลี่ซำกับเซี่ยซินก็ไปเล่นที่นั่นด้วยเหมือนกัน ท ำให้วันนี้บรรยำกำศแถวโรงยิมดูครึกครื้นเป็นพิเศษในบ้ำนจึงเหลือแค่พ่อเจียวหย่วนกับเจิ้งทั่น วันนี้พ่อเจียวหย่วนดูเหมือนอำรมณ์ไม่ค่อยดี เหมือนมีเรื่องในใจ ส่วนเจิ้งทั่นนั้นขี้เกียจออกไปข้ำงนอก เขำก ำลังนึกถึงเรื่องจัวเสี่ยวเมำเมื่อตอนบ่ำยขณะที่เจิ้งทั่นก ำลังหมอบอยู่บนโซฟำอย่ำงเบื่อๆ อยู่นั้นก็ได้หันไปมองทำงห้องนอนใหญ่ ถึงแม้ว่ำพ่อเจียวหย่วนจะเปิดคอมพิวเตอร์แล้ว แต่ก็ไม่ได้นั่งเขียนบทควำมหรือจัดกำรเอกสำรท่ำนก ำลังอ่ำนนิตยสำรของนำยโจวอยู่เจิ้งทั่นวิ่งไปกระโดดขึ้นโต๊ะท ำงำนพลำงมอง พ่อเจียวหย่วนก ำลังอ่ำน ‘Hot Wind’พอเห็นเจิ้งทั่นเข้ำมำ พ่อเจียวหย่วนจึงเงยหน้ำขึ้นมองแมวตัวเองพลำงยิ้ม “ท ำไม? สนใจเหรอ?”เจิ้งทั่นหดคอลง บทควำมนั้นเขำอ่ำนแล้วไม่เข้ำใจหลำยจุดควำมรู้ไม่ถึง อ่ำนแล้วก็เหนื่อยอยู่ๆ พ่อเจียวหย่วนก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมำได้ จึงวำงนิตยสำรลงบนโต๊ะ แล้วมองเจิ้งทั่นพลำงพูด “ชำร์โคล ตอนนี้เหลือแค่พวกเรำแล้วนะ มำคุยกันหน่อยดีกว่ำ”เจิ้งทั่นท ำหน้ำเหวอ ถ้ำเขำพูดได้คงไม่ต้องรอถึ
