สวนของมหำวิทยำลัยในเดือนกรกฎำคมเขียวชอุ่มไปด้วยแมกไม้นำนำพันธุ์ถึงแม้จะมีคนคอยไปตัดแต่งกิ่งไม้อยู่บ่อยๆ แต่ต้นไม้พวกนั้นก็เติบโตไวมำก ผ่ำนไปไม่กี่วันหน้ำตำก็เปลี่ยนอีกแล้วส ำหรับชำวเมืองฉู่หัวแล้วนั้นเดือนกรกฎำคมกับเดือนสิงหำคมเป็นช่วงที่น่ำหงุดหงิดที่สุด ด้วยอำกำศที่ร้อนมำกท ำให้ผู้คนไม่ค่อยอยำกออกจำกบ้ำนกันเจิ้งทั่นนอนอยู่บนระเบียงชั้นห้ำโดยข้ำงๆ มีกระถำงดอกกล้วยไม้ที่ศำสตรำจำรย์หลันให้มำวำงอยู่ เขำชอบนอนพิงกระถำงต้นไม้นี้ เวลำนี้ตรงระเบียงมีแสงแดดอ่อนๆ ส่องมำ มันอำจจะดูร้อนส ำหรับคน แต่ส ำหรับแมวแล้วนั้นอุณหภูมิก ำลังดี เพรำะปกติอุณหภูมิของร่ำงกำยแมวก็สูงกว่ำคนอยู่แล้วแค่ชั่วพริบตำเขำก็มำอยู่ที่เมืองนี้ได้ปีกว่ำๆ แล้ว ก่อนหน้ำนี้เขำไม่ได้ใส่ใจเลย แต่พอได้ยินว่ำเจียวหย่วนกับเสี่ยวโย่วจื่อปิดเทอมแล้ว เขำถึงนึกขึ้นมำได้ว่ำ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนได้วนมำถึงอีกแล้วเวลำนี้เมื่อปีที่แล้วเขำเพิ่งมำที่นี่ได้ไม่นำน รู้สึกไม่ชอบทุกอย่ำง ไม่มีควำมรู้สึกปลอดภัย ว่ำงเปล่ำ จิตใจเต็มไปด้วยอำรมณ์หลำกหลำยควำมรู้สึก ตอนนี้พอมำนั่งนึกดูควำมรู้สึกในตอนนั้นได้จำงหำยไปมำกแล้ว แต่เรื่องรำวที่เกิดขึ้นตั้งแต่มำที่นี่กลับชัดเจนขึ้นเจิ้งทั่นรู้สึกคันตรงคำงจึงเอำคำงไปถูกับขอบกระถำงกล้วยไม้ แล้วหำวออกมำ เขำหรี่ตำมองผู้คนที่เดินกำงร่มกันแดดไปมำอย่ำงรีบร้อนเจียวหย่วนกับพวกสงสงช่วงนี้มักจะออกไปเล่นด้วยกันบ่อยๆ วันนี
