พอเปี่ยนโถวพลิกมือซองพลำสติกเล็กๆ นั้นก็หล่นลง แต่ก่อนที่มันจะตกถึงพื้นเขำได้ใช้นิ้วกลำงกับนิ้วนำงหนีบไว้เขำขยับนิ้วไปมำเพื่อเช็ดน ้ำลำยแมวออก ท ำให้แน่ใจว่ำนั่นคือซองพลำสติกแบบที่พวกเขำใช้กัน บวกกับที่แมวตัวนี้ได้แต่ดมอำหำรที่อยู่ตรงหน้ำแต่กลับไม่ยอมลงมือกินด้วยแล้ว หำกแค่นี้เขำยังไม่เข้ำใจก็คงไม่ต้องมำท ำงำนเป็นสำยลับแล้วถึงแม้จะรู้สึกเหมือนมีฟ้ำผ่ำขึ้นมำในใจ แต่เขำก็ไม่ได้แสดงออกทำงสีหน้ำ หลังจำกที่ได้ซองพลำสติกนั้นเขำก็รู้ว่ำตอนนี้ต้องท ำสิ่งใดเป็นอันดับแรก ส่วนแมวตัวนี้คงได้รับกำรฝึกมำ คงไม่น่ำจะเกิดอะไรขึ้นเปี่ยนโถวหดแขนกลับ ส่วนซองพลำสติกนั้นไม่รู้ว่ำเขำเอำไปเก็บไว้ไหนแล้ว เขำลุกขึ้นแล้วหันไปพูดกับหญิงสำวที่ยืนอยู่ตรงปำกประตู “ผมขอไปหำถุงมือกับไฟฉำยก่อน เดี๋ยวจะได้อุ้มมันออกไปปล่อย มันจะได้ไม่เอำแต่อยู่ที่นี่”หญิงสำวพยักหน้ำ พอเปี่ยนโถวไปแล้วเธอก็ขยับเสื้อคลุมอำบน ้ำให้มิดชิดขึ้น แล้วย่อตัวลงมองไปใต้ชั้นวำงชำมตอนนี้เจิ้งทั่นไม่ได้นั่งชิดด้ำนในมำก จุดที่วำงจำนอำหำรห่ำงจำกชั้นไปแค่หนึ่งช่วงแขนสั้นๆ ท ำให้หญิงสำวพอจะมองเห็นเหตุกำรณ์ ถึงจะไม่ชัดมำกแต่ก็พอจะมองรู้เรื่องตอนที่หญิงสำวย่อตัวมองไปนั้นก็เห็นแมวตัวนั้นก ำลังอ้ำปำกจนเห็นฟันแหลมๆ โผล่ออกมำ พอมันหุบปำกแล้วสำยตำของคนกับแมวสบกัน หญิงสำวก็เห็นดวงตำวำวของมันที่สะท้อนเข้ำกับแสงเธอรีบลุกขึ้นทันทีแล้วถอยห่ำงออกไปสองก้ำว เพรำะรีบ
