ี้เว่ยเหลิงคงต้องท ำควำมสะอำดรถทั้งข้ำงนอกและข้ำงในครั้งนี้เว่ยเหลิงไม่ได้พำเจิ้งทั่นไปที่หอกลำงคืน แต่เป็นบ้ำนส่วนตัวที่ค่อนข้ำงสงบภำยในบ้ำนมีเย่ฮ่ำว หลงฉี และเป้ำจื่อ พอเห็นเว่ยเหลิงทั้งสำมคนก็มองไปทำงด้ำนหลัง แต่ก็ไม่พบแมวตัวนั้น จึงเบนสำยตำไปที่กระเป๋ำเป้ของเว่ยเหลิงพอเว่ยเหลิงวำงกระเป๋ำลงเจิ้งทั่นจึงกระโดดออกมำ ยังไม่ทันที่จะได้เห็นสำยตำที่มองอย่ำงประหลำดของทั้งสำมคนเขำก็วิ่งไปหำห้องน ้ำทันที พอนึกได้ว่ำมีเห็บอยู่บนตัวเขำก็รู้สึกขยะแขยงต้องไปติดมำตอนที่อยู่บนสนำมหญ้ำแน่ๆ ซวยจริงๆเว่ยเหลิงพอเห็นท่ำทำงของเจิ้งทั่นก็รู้ได้ทันทีว่ำก ำลังท ำอะไร หลังจำกที่เอำของให้เย่ฮ่ำวแล้วจึงเดินไปยังห้องน ้ำ แล้วเปิดน ้ำให้เจิ้งทั่นลงไปแช่ จำกนั้นจึงเอำไดร์เป่ำขนให้หลังจำกที่อำบน ้ำเป่ำขนแล้วเจิ้งทั่นก็รู้สึกสบำยตัว เว่ยเหลิงเองก็ไม่ได้จะอยู่ที่นี่นำน หลังจำกที่ปฏิเสธเย่ฮ่ำวแล้วเขำก็เปลี่ยนรถพำเจิ้งทั่นกลับมหำวิทยำลัยฉู่หัว เป็นอีกหนึ่งคืนที่พำแมวของบ้ำนนั้นมำค้ำงนอกบ้ำน คนในครอบครัวเจียวคงต้องเคืองแน่ๆรีบพำกลับไปส่งดีกว่ำพอตกเย็นเจิ้งทั่นอำบน ้ำที่บ้ำนอีกครั้ง แล้วพ่นยำน ้ำแก้เห็บหมัดที่เอำมำจำกศำสตรำจำรย์หลัน จำกนั้นจึงมุดเข้ำไปในผ้ำห่มของเสี่ยวโย่วจื่อไม่ว่ำข้ำงนอกจะเกิดเหตุกำรณ์อะไรขึ้น แต่ตอนนี้เจิ้งทั่นคิดแค่ว่ำอยำกจะพักผ่อนอยู่ในที่อันสงบนี้ ส่วนเรื่องอื่นนั้นช่ำงหัวมัน ปล่อยคนพวกนั้นจัด
