หลิง“พูดกับมันแล้วหรือยัง?” เย่ฮ่ำวถำม พลำงใช้คำงชี้ไปทำงเจิ้งทั่น“บอกไปนิดหน่อย คร่ำวๆ ถึงยังไงข้อมูลก็อยู่ที่พวกนำยฉันพูดไปก็คงพูดไม่ได้มำก” เว่ยเหลิงผำยมือออกเย่ฮ่ำวมองแมวที่ก ำลังนั่งกินถั่วอยู่บนโต๊ะเตี้ย ในใจเขำยังไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ต่อให้ไม่ส ำเร็จมันก็เป็นแค่แมวตัวหนึ่ง ไม่มีใครสงสัยหรอกเจิ้งทั่นพอกินถั่วเสร็จก็ฟังเว่ยเหลิงพูดถึงงำนที่เขำต้องท ำอันที่จริงก็ง่ำยมำก สรุปก็คือ ไปเอำรำยชื่อมำรำยชื่อนั่นส ำคัญต่อเย่ฮ่ำวอย่ำงไรเขำไม่รู้ และก็ไม่มีควำมจ ำเป็นต้องรู้ รู้มำกไปก็ไม่ดี ถึงเขำจะเป็นแค่แมวก็ตำมส่วนคนที่เจิ้งทั่นต้องไปหำนั้นเป็นสำยลับที่แฝงตัวอยู่ในแดนของอีกฝ่ำย ได้มีกำรติดตั้งเครื่องดักฟังเอำไว้บำงส่วน ที่นั่นมีคนเฝ้ำดูอยู่ตลอดเวลำ ท ำให้เย่ฮ่ำวไม่สำมำรถส่งคนเข้ำไปหำได้ในช่วงเวลำส ำคัญแบบนี้อำจถูกจับได้ง่ำยๆเมื่อพูดถึงสำยลับคนนั้น เจิ้งทั่นได้ดูข้อมูลที่เย่ฮ่ำวส่งให้ เขำเป็นคนที่ดูแข็งแรงกว่ำเป้ำจื่อ ใบหน้ำมีรอยแผลเป็น ดูแล้วน่ำกลัวถูกจัดอยู่ในประเภทที่เด็กเห็นแล้วต้องวิ่งหนีแน่นอน ถ้ำบรรดำป้ำๆ ที่อยู่ในเขตที่พักเห็นคงจะบอกว่ำ ‘ดูแล้วไม่เหมือนคนดี’แต่บุคคลที่ดูเหมือนหักแขนคนได้โดยไม่กะพริบตำคนนี้กลับชอบแมวมำตั้งแต่เด็กๆขณะที่เจิ้งทั่นฟังเย่ฮ่ำวพูดถึงนี้ก็แถบจะส ำลัก เขำจินตนำกำรไม่ออกเลยจริงๆต่อให้เป็นตอนที่ปฏิบัติภำรกิจอยู่ บุรุษผู้นี้เมื่อเห็นแมวเร่ร่อนเป็นต้องเข้ำไปใ
