ว่ำคงเองไว้ปัดเป่ำสิ่งชั่วร้ำยหึ ดูท่ำทำงเหมือนจะเก่ง แต่ยังสู้เสี่ยวจัวไม่ได้เลยหลงฉีที่นั่งห่ำงออกไปสิบกว่ำเมตรพอเห็นสำยตำที่แมวด ำเหล่มำทำงตัวเองแล้วก็รู้สึกเย็นวำนไปทั่วทั้งหลังสำยตำแบบนั้นคือดูถูกกันเหรอ? ต้องใช่แน่ๆ!นั่งไปได้สักพักหลงฉีก็รู้สึกว่ำไม่ไหวแล้วจึงขอเย่ฮ่ำวออกจำกห้องไปก่อน“หลงฉีนี่นะ! ฮึ่ย!” ถึงเว่ยเหลิงจะพูดไม่จบ ทุกคนก็เข้ำใจในควำมหมำย แต่ก็พอจะเข้ำใจหลงฉีได้ เพรำะเรื่องที่มันผิดแปลกจำกปกติแบบนี้ใช่ว่ำทุกคนจะรับได้ โดยเฉพำะคนที่ต้องอยู่กับพวกอิทธิพลมืด คงอดไม่ได้ที่จะคิดมำก“จริงสิ ในเมื่อจะใช้ชำร์โคลไปเอำใบรำยชื่อ งั้นเรำก็ต้องพรำงตัวกันหน่อย” เว่ยเหลิงพูดเจิ้งทั่นไม่เข้ำใจว่ำ ‘พรำงตัว’ ที่ว่ำคือแบบไหน แต่หลังจำกที่เว่ยเหลิงเปิดกล่องใบหนึ่งออกเจิ้งทั่นก็หน้ำชำทันที ถ้ำไม่ใช่ว่ำมีขนสีด ำปกปิดใบหน้ำเอำไว้ คงได้เห็นสีหน้ำเจิ้งทั่นไม่ต่ำงอะไรกับขี้แน่นอนเว่ยเหลิงหยิบอุปกรณ์ ‘แต่งตัว’ ออกมำจำกกล่อง เช่น ฝุ่นของเหลวเหนียวๆ ที่ไม่รู้ว่ำคืออะไร เป็นต้น“มำสิ มำแต่งตัว แมวเร่ร่อนก็ต้องท ำตัวให้สมกับเป็นแมวเร่ร่อนสิ” เว่ยเหลิงพูดพลำงยื่นมือไปควักฝุ่นออกมำถูบนตัวเจิ้งทั่นเมื่อก่อนตอนเร่ร่อนเจิ้งทั่นพยำยำมท ำตัวไม่ให้เหมือนแมวเร่ร่อน ตอนนี้ไม่ต้องเร่ร่อนแล้วกลับต้องมำท ำตัวให้เหมือนเร่ร่อน เจิ้งทั่นรู้สึกเหมือนหำเรื่องใส่ตัวแท้ๆ
