ไปกดกริ่งอีกหลำยครั้งแต่ก็ยังไม่มีคนมำเปิดประตูอยู่ดีหรือคลอดลูกแล้วแต่ยังรักษำตัวอยู่ที่โรงพยำบำล?เจิ้งทั่นไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ จึงคิดไม่ออกว่ำมันต้องเป็นยังไงเขำนั่งอยู่ที่หน้ำห้องอยู่สิบนำทีก็ยังไม่มีคนมำเปิด เอำหูแนบประตูก็ไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจำกข้ำงในช่ำงเถอะ กลับดีกว่ำเขำไม่คิดจะรอต่อ ดูแล้วคงไม่มีคนอยู่พอหันตัวเดินกลับ แต่เดินไปได้แค่ไม่กี่ก้ำว ขณะที่เดินผ่ำนลิฟต์ประตูลิฟต์ก็เปิดออก เขำจึงหันหน้ำไปดูไม่พบเสี่ยวจัว แต่กลับเจอ ‘อำจำรย์ฝู’ ที่ไม่ได้เห็นหน้ำนำน“ชำร์โคลรึ?” คนในลิฟต์ถำมขึ้นในมืออำจำรย์ฝูมีเอกสำรอยู่จ ำนวนหนึ่ง ท่ำนดูเหนื่อยๆเจิ้งทั่นนึกไม่ถึงว่ำจะได้เจอบุคคลส ำคัญของคณะฟิสิกส์ที่นี่และก็ไม่รู้จะท ำตัวอย่ำงไรกับอำจำรย์ฝูคนนี้ดี ท่ำนคงไม่เอำขนมให้เขำกินแน่ และก็คงไม่ให้เขำปีนขึ้นไปนอนบนเก้ำอี้ด้วย ได้ยินมำว่ำคนแบบนี้ส่วนใหญ่เป็นโรคย ้ำคิดย ้ำท ำหรือไม่ก็โรครักควำมสะอำดขั้นรุนแรงแต่ก็แค่ได้ยินมำเท่ำนั้น ยังไม่เคยเจอจริงๆ เขำแค่เคยได้ยินพวกนักศึกษำพูดกันเวลำที่เดินเล่นอยู่ในมหำวิทยำลัย ส่วนจะมีส่วนที่เป็นจริงมำกน้อยแค่ไหนก็ไม่อำจทรำบได้“มำหำเสี่ยวจัวเหรอ?” อำจำรย์ฝูถำมเจิ้งทั่นสะบัดหำงไปมำ ไม่รู้ว่ำควรจะตอบอย่ำงไรดีอำจำรย์ฝูเองก็ไม่ได้รอเจิ้งทั่นตอบ ท่ำนดูนำฬิกำข้อมือแล้วเดินเข้ำลิฟต์ จำกนั้นก็กวักมือเรียกเจิ้งทั่น “เข้ำมำสิ ลงไปด้วยกัน”เจิ้งทั่นยืนคิดอยู่ที่เด
