ิมสักพัก แล้วจึงเดินเข้ำลิฟต์ขณะที่ลิฟต์ก ำลังเคลื่อนลง เขำรู้สึกว่ำบรรยำกำศดูแปลกๆมันดูตึงเครียดเกินไป ต่อไปลงบันไดดีกว่ำ พื้นที่ว่ำงมำกหน่อยสบำยใจกว่ำเดิมทีเจิ้งทั่นคิดว่ำอำจำรย์ฝูคงจะแค่ส่งเขำหน้ำตึก แต่พอพ้นประตูแล้ว อำจำรย์ฝูก็ไม่ได้มีท่ำทีจะกลับเข้ำไป“เสี่ยวจัวเคยบอกว่ำแกเข้ำใจภำษำคน งั้นไปด้วยกัน”อำจำรย์ฝูพูดพลำงเดินไปทำงประตูด้ำนข้ำงของเขตที่พักเจิ้งทั่นยืนอึ้งสักพัก เขำไม่ค่อยเข้ำใจว่ำอำจำรย์ฝูหมำยถึงอะไร แต่สุดท้ำยก็เดินตำมไปยำมที่เฝ้ำประตูด้ำนข้ำงเพิ่งจะคุยโทรศัพท์เสร็จ เขำคุยอยู่นำนถึงวำงสำย ช่วงบ่ำยไม่ได้งีบท ำให้ดูเหนื่อยล้ำ เขำยืดแขนออกแล้วหำวออกมำ ขณะที่ก ำลังอ้ำปำกอยู่นั้นก็เห็นอำจำรย์ฝูที่ก ำลังเดินมำยังไม่ทันจะหำวเสร็จก็ต้องรีบหุบปำกแล้วนั่งลงท ำท่ำทำงจริงจังให้ดูเหมือนตัวเองก ำลังตั้งใจท ำงำนคนที่เฝ้ำประตูที่นี่จะมีเครื่องวัดอยู่ในใจ คนไหนคุยด้วยได้คนไหนควรระวัง พวกเขำจะรู้หมด ไม่อย่ำงนั้นก็คงไม่ต้องมำท ำงำนนี้แล้ว ส่วนอำจำรย์ฝูคือบุคคลที่พวกเขำควรระวัง เพรำะต่ำงก็รู้ฐำนะของอำจำรย์คนนี้ดี และก็รู้ว่ำท่ำนเป็นคนตรงไปตรงมำมีระเบียบแบบแผน อย่ำได้คิดจะประจบสอพลอเป็นอันขำดแต่วันนี้ลุงยำมรู้สึกแปลกใจ ช่วงนี้อำจำรย์ฝูจะมำนอนกลำงวันที่นี่หรือบำงครั้งหลังจำกที่เสร็จจำกงำนก็จะแวะมำพักผ่อนบ้ำง วันนี้ท่ำนเหมือนคนยังไม่ได้นอน อีกทั้งอำจำรย์ฝูผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ วันนี้ยังมีแมวเ
