คนที่ตำมหลังเย่ฮ่ำวมำรีบเข้ำมำขวำงหน้ำไว้ แต่ก็ถูกเย่ฮ่ำวยกมือขึ้นเป็นเชิงว่ำให้หยุดคนเหล่ำนั้นที่มำกับเย่ฮ่ำวล้วนเป็นคนที่ไว้ใจได้ ต่ำงก็เป็นคนสนิทที่รู้ใจกันดีอย่ำงเช่น เป้ำจื่อที่ไว้ผมทรงนักเรียนที่ตอนนี้ก ำลังยืนบังเย่ฮ่ำวอยู่ เป้ำจื่อรู้แค่ว่ำที่นี่เป็นห้องที่เว่ยเหลิงใช้โดยเฉพำะ และวันนี้หลงฉีมำเป็นผู้ดูแล ทั้งสองคนไม่ใช่คนที่จะท ำเสียงแบบนั้นออกมำแน่ ส่วนเมื่อครู่ที่คนเฝ้ำประตูบอกว่ำเว่ยเหลิงพำเด็กวัยรุ่นมำด้วยคนหนึ่งนั้น เขำยังไม่เจอจึงบอกอะไรไม่ได้แต่เสียงแบบนี้มันให้ควำมรู้สึกที่สิ้นหวังมำกเป้ำจื่อไม่ได้นึกถึงเจิ้งทั่น ถึงแม้คนเฝ้ำประตูจะบอกว่ำเว่ยเหลิงพำแมวมำด้วยตัวหนึ่ง แต่เขำก็ไม่เคยได้ยินแมวท ำเสียงแบบนี้มำก่อน และก็ไม่เคยคิดด้วยว่ำจะมีแมวที่ท ำเรื่องที่น่ำขนลุกแบบนี้ได้พอเห็นเย่ฮ่ำวยกมือขึ้นเป้ำจื่อจึงถอยออกไปด้ำนข้ำง แต่สำยตำก็ยังคงจับจ้องที่ด้ำนใน เพรำะกลัวว่ำจะมีอะไรแปลกๆโผล่ออกมำเมื่อประตูค่อยๆ แง้มออก เสียงที่อยู่ข้ำงในก็ลอดออกมำจนดังไปทั่วชั้นสำม ท ำให้พนักงำนสองคนที่ยืนเฝ้ำอยู่รู้สึกขนลุก จึงหันไปมองทำงต้นเสียง แล้วรีบชักสำยตำกลับทันที เรื่องเกี่ยวกับเจ้ำนำยอย่ำสงสัยให้มำกจะดีกว่ำเย่ฮ่ำวกับเป้ำจื่อรีบเข้ำไปในห้อง แล้วปิดประตู ท ำให้บริเวณชั้นสำมเงียบสงบลงคล้ำยกับว่ำเมื่อครู่ไม่เคยมีเสียงประหลำดดังขึ้น คนที่อยู่ตรงชั้นสำมต่ำงก็คำดเดำกันไปต่ำงๆนำนำอยู่ในใจว่ำ ใน
