ไปทำงห้องน ้ำภำยในห้องมีห้องน ้ำส่วนตัว พอไปถึงประตูห้องน ้ำเขำก็กระโดดไปที่ลูกบิด พอเข้ำไปแล้วก็ยังไม่ลืมที่จะปิดประตูหลงฉีที่จ้องเจิ้งทั่นอยู่ตลอดได้แต่นั่งอึ้ง พอดีกับที่เว่ยเหลิงหันมองมำพอดี หลงฉีจึงพูดขึ้น “พี่เหลิง แมวตัวนี้…”“ไม่ต้องไปสนหรอก มันรู้ว่ำจะต้องท ำไง” เว่ยเหลิงพูดหลงฉีพูดไม่ออก แมวตัวนี้ถูกฝึกมำยังไงเนี่ย? ประหลำดจริงหลังเจิ้งทั่นออกมำจำกห้องน ้ำ หลงฉีได้เดินเข้ำไปดูก็พบว่ำมันกดชักโครกเป็นด้วย รอบโถก็ไม่มีฉี่เลอะ ก๊อกน ้ำมีร่องรอยกำรเปิดใช้ กระดำษช ำระที่ถูกทิ้งอยู่ในถังขยะมีเศษขนสีด ำติดอยู่เมื่อครู่เขำเห็นสองเท้ำหน้ำของมันเหมือนจะชื้นๆ หลงฉีรู้สึกว่ำตัวเองคิดมำกไป แมวจะรู้จักล้ำงมือหยิบกระดำษมำเช็ดได้อย่ำงไร?หลงฉีไม่รู้ว่ำจริงๆ แล้วเจิ้งทั่นอยำกจะใช้เครื่องเป่ำมือด้วยแต่มันไม่ค่อยสะดวก จึงใช้กระดำษทิชชู่มำเช็ดแทน ภำยในห้องปูพรมไว้จึงท ำให้รอยเท้ำที่เดินย ่ำไม่ชัดมำกนักหลงฉีเดินออกมำจำกห้องน ้ำพลำงขมวดคิ้ว เหมือนคนที่คิดไม่ตกทำงด้ำนอำจินดูเหมือนจะดื่มไปมำก ท ำให้เว่ยเหลิงหลอกถำมได้ทุกอย่ำงที่อยำกรู้เว่ยเหลิงมองอำจินที่นั่งเหม่อ แล้วจึงเดินไปปิดหน้ำต่ำง ท ำให้บรรยำกำศภำยในห้องเข้ำสู่ควำมเงียบ เขำเปิดอุปกรณ์แล้วหยิบไมโครโฟนส่งให้อำจินพลำงพูด “ร้องไหม?”ตอนนี้อำจินเหมือนไม่ค่อยมีสติ แต่เรื่องร้องเพลงนั้นอยู่ในสำยเลือด พอเห็นไมโครโฟนก็ยื่นมือมำรับโดยอัตโนมัติ พอท ำนอ
