นดูรอบห้อง พลำงประเมินให้คะแนนอยู่ในใจ ห้องนี้ตกแต่งได้ไม่เลวหลังเดินดูหนึ่งรอบแล้วเจิ้งทั่นก็กระโดดขึ้นโต๊ะไม้เนื้อแท้ที่อยู่ด้ำนหน้ำโซฟำ บนนั้นมีของกินเล่นวำงอยู่ เขำกินข้ำวมำแล้วจึงแค่ดมๆ ไม่มีควำมรู้สึกอยำกกิน เมื่อรู้สึกเบื่อจึงนั่งสังเกตของตกแต่งที่อยู่ภำยในห้องต่อไป แล้วก็พบว่ำห้องนี้เป็นห้องคำรำโอเกะได้ด้วย เจิ้งทั่นรู้สึกเสียดำย นี่ถ้ำเป็นเมื่อก่อนล่ะก็เขำคงจะต้องร้องสักเพลงแล้ว แต่ตอนนี้เขำเป็นแค่แมวถึงแม้ว่ำหลงฉีจะนั่งเงียบตลอด แต่เขำก็คอยแอบสังเกตอำจินกับแมวตัวนั้นไปด้วยเว่ยเหลิงพำแมวมำด้วยมันหมำยควำมว่ำยังไง?ตั้งแต่เจิ้งทั่นเดินวนรอบห้องจนกระโดดขึ้นโต๊ะไม้ล้วนอยู่ในสำยตำของหลงฉีหมด จนกระทั่งเว่ยเหลิงส่งสัญญำณบอกให้เขำไปเอำเหล้ำมำ“อำจินนำยยังเด็ก งั้นหลงฉีนำยให้คนเอำเหล้ำดีกรีต ่ำมำให้เขำแล้วกัน”ขณะที่เว่ยเหลิงพูดก็ขยับนิ้วเล็กน้อย หลงฉีมองเว่ยเหลิงแล้วพยักหน้ำเบำๆ จำกนั้นจึงหันตัวเดินออกเจิ้งทั่นจับสังเกตได้ถึงท่ำทำงส่งซิกของคนทั้งสอง เขำรู้ว่ำเว่ยเหลิงไม่ใช่คนดีถึงขนำดพำคนที่ไหนไม่รู้เข้ำมำในผับด้วย‘ดีกรีต ่ำ’ ที่ว่ำมีควำมจริงแฝงอยู่มำกน้อยแค่ไหน ยังเป็นเรื่องที่เขำสงสัยอยู่ถึงแม้ว่ำอำจินจะยังเด็ก แต่ประสบกำรณ์หลังจำกที่ได้ออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองมำนำน ท ำให้เขำย่อมรู้จักระวังตัว เว่ยเหลิงถำมอะไรจำกอำจินไม่ได้มำก จึงเตรียมจะเปลี่ยนไปใช้แผนอื่น“พี่เหลิงเอำแบบเดิมไหมครับ
