เยอะขึ้นกว่ำแต่ก่อนด้วยทั้งห้ำคนไม่แน่ใจว่ำจะเล่นได้เข้ำกับแมวตัวนี้ไหม ฟำงเซ่ำคังจึงได้เข้ำไปพูดคุยด้วย เด็กๆ ถึงได้เริ่มมั่นใจขึ้นเจิ้งทั่นที่อยู่ข้ำงๆ เริ่มไม่พอใจ ไอ้เด็กพวกนี้มันดูถูกกันงั้นเหรอ?พอเห็นเจิ้งทั่นเชิดใบหูขึ้น ฟำงเซ่ำคังก็รู้ว่ำแมวตัวนี้ก ำลังโกรธ“เอำล่ะ รีบเริ่มเถอะ!” ฟำงเซ่ำคังเอำกล่องกระดำษไปวำงข้ำงหน้ำ แล้วถอยออกมำนั่งดูพอเห็นกล่องใบนั้นเด็กวัยรุ่นทั้งห้ำก็ท ำสีหน้ำไม่ถูก นี่มันชัดเจนเกินไป สไตล์ของพวกเขำไม่ได้เป็นแบบฟำงเซ่ำคัง“เฮ้อ เด็กพวกนี้นี่ จะอำยอะไรเล่ำ” ฟำงเซ่ำคังพูดกับคนที่นั่งอยู่ข้ำงๆตรงนั้นมีชำยวัยกลำงคนคนหนึ่งนั่งอยู่ เขำเป็นเจ้ำของร้ำนที่ฟำงเซ่ำคังเช่ำกีต้ำร์มำ เครื่องดนตรีที่นอกเหนือจำกกีต้ำร์กับเบสอย่ำงเช่น กลอง คีย์บอร์ดที่พวกอำจินใช้ต่ำงก็ยืมมำจำกร้ำนนี้เช่นกัน หลำยครั้งที่เขำชอบมำนั่งฟังเด็กพวกนี้เล่นดนตรีที่นี่พอได้ยินฟำงเซ่ำคังพูดแบบนั้น เขำจึงหัวเรำะออกมำ “เด็กวัยรุ่นก็งี้แหละ”
