ุกคนต่ำงก็รู้สึกดีใจที่ได้ร่วมแสดงกับแมวเจิ้งทั่นที่ก ำลังมองฟ้ำนั่งนับดำวอย่ำงเบื่อๆ อยู่ๆ ก็ถูกแจ้งให้ทรำบว่ำต้องไปแสดงร่วมกับคนอื่น“ชำร์โคล ฉันร้องต่อไปไม่ไหวแล้ว เสียงแหบไปหมดแล้วแต่เงินก็ยังไม่พอ แกไปเล่นรวมกับเด็กพวกนั้นหน่อย นั่งอยู่ข้ำงๆเออออตำมเสียงเพลงไปก็พอ ไม่ต้องท ำอะไรมำกหรอก” ฟำงเซ่ำคังเงยหน้ำคุยกับเจิ้งทั่น “อีกอย่ำงเด็กพวกนั้นก็น่ำสงสำรนะวันนี้คงเป็นวันสุดท้ำยที่พวกเขำจะเล่นที่เมืองนี้แล้ว ฉันอยำกจะช่วยพวกเขำแต่ก็ไม่มีควำมสำมำรถเท่ำแก”เจิ้งทั่นมองผู้คนที่ยังอยู่รอบๆ แล้วมองเด็กวัยรุ่นที่อำยุสิบเจ็ดสิบแปดทั้งห้ำคนพลำงใช้ควำมคิด หน้ำของเขำเริ่มมีควำมหนำขึ้นมำบ้ำงแล้ว ออกไปช่วยเด็กพวกนั้นให้พอได้เงินอีกหน่อยก็ได้ ก็แค่แกล้งท ำเป็นยกเท้ำเคำะๆ ไปหลังจำกที่ปรึกษำกันแล้ว เจิ้งทั่นก็เดินไปตรงหน้ำเด็กวัยรุ่นทั้งห้ำคนพออยู่ต่อหน้ำแมวด ำตัวนี้ เด็กๆ ก็ท ำตัวกันไม่ถูกฟำงเซ่ำคังช่วยเอำขวดกับช้อนเดินตำมมำ หลังจำกที่คุยกับอำจินแล้วก็ได้ยืมเก้ำอี้สูงมำวำงข้ำงๆ แล้ววำงขวดกับช้อนลงบนนั้นเจิ้งทั่นกระโดดขึ้นไปบนเก้ำอี้ ครั้งนี้เขำรู้สึกดีกว่ำเมื่อครู่หน้ำหนำขึ้น สภำพจิตใจก็ดีขึ้น ก็แค่เอำช้อนเคำะๆ ไปไม่เห็นจะมีอะไรยำก!พอเห็นวงดนตรีใกล้จะเริ่ม ผู้คนก็พำกันทยอยเดินเข้ำมำตอนนี้เป็นเวลำสองทุ่มกว่ำๆ ชีวิตกลำงคืนของคนเมืองมีเรื่องให้ท ำมำกมำย ยิ่งไปกว่ำนั้นลำนกว้ำงของศูนย์กำรค้ำตรงนี้มีคนมำ
