ณ คณะวิทยำศำสตร์ชีวภำพ มหำวิทยำลัยฉู่หัวหลังจำกที่รองศำสตรำจำรย์เจียวสอนเสร็จก ำลังหยิบกุญแจเตรียมจะไขเข้ำห้องท ำงำน อยู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเขำไม่สนใจเรื่องกุญแจอีกต่อไป รีบหยิบโทรศัพท์ออกมำดูเบอร์คนที่โทรมำทันทีเป็นเบอร์แปลก“ฮัลโหล?”“ง้ำววว~”พอได้ยินเสียงแมวประหลำดๆ ดังออกมำ รองศำสตรำจำรย์เจียวก็ยืนอึ้งไปสักพัก จำกนั้นใบหน้ำที่ช่วงนี้ดูไร้อำรมณ์ก็มีรอยยิ้มผุดขึ้นมำอำจำรย์สำวๆ ที่เดินผ่ำนไปมำพอเห็นหน้ำตำที่ยิ้มแย้มของรองศำสตรจำรย์เจียว ก็คิดในใจว่ำ อันที่จริงถ้ำจะพูดถึงเรื่องหน้ำตำก็ใช่ว่ำรองศำสตรำจำรย์เจียวจะสู้ศำสตรำจำรย์เหรินไม่ได้รองศำสตรำจำรย์เจียวมองไปรอบๆ ตรงนี้เป็นห้องพักอำจำรย์ มีคนเดินไปเดินมำอยู่ตลอด ท ำให้คุยไม่สะดวก ครั้นแล้วเขำจึงเอำกุญแจมำไขเข้ำห้องท ำงำน แต่เพรำะก ำลังดีใจมำกจึงต้องสอดกุญแจอยู่หลำยครั้งถึงจะเข้ำหลังเข้ำไปแล้วก็ปิดประตูห้อง จำกนั้นรองศำสตรำจำรย์เจียวก็เอำเอกสำรบันทึกกำรประชุมวำงลงบนโต๊ะ“ชำร์โคลเหรอ?” พ่อเจียวหย่วนลองถำมกลับส ำหรับเรื่องที่แมวตัวเองจะโทรมำนั้น รองศำสตรำจำรย์เจียวก็เคยได้จินตนำกำรไว้ แต่อำจเป็นเพรำะเขำอยู่ในแวดวงวิทยำศำสตร์ มองปัญหำตำมควำมเป็นจริง หลังจำกที่วิเครำะห์ถึงควำมเป็นไปได้แล้ว ผลที่ได้ก็ท ำให้เขำรู้สึกผิดหวังหลำยคนได้ช่วยกันออกตำมหำ ใช้ทุกช่องทำงในกำรตำมสืบ แต่ก็ไร้ร่องรอย พวกต ำรวจเพื่อนของเว่ยเหลิงพูดกันว่ำคงโดนส่งไปเ
