มืองอื่นแล้ว พอออกนอกเมืองก็ตำมหำยำก ถึงพวกเขำจะได้ให้คนที่อยู่ทำงใต้ช่วยตำมหำ ติดประกำศแล้วก็ตำม ก็ยังไม่เจอตัว อีกทั้งหำกออกนอกเมืองไปแล้ว ต่อให้แมวของเขำมีโอกำสโทรกลับบ้ำน ก็ไม่รู้ว่ำมีเรื่องอะไรอยู่เบื้องหลังหรือเปล่ำแต่ตอนนี้เขำได้รับสำยจำกแมวตัวเองแล้วจริงๆ รองศำสตรจำรย์เจียวรู้สึกดีใจยิ่งกว่ำได้รู้ว่ำโปรเจ็คต์ของตัวเองส ำเร็จเสียอีกพวกเขำมองว่ำเจิ้งทั่นเป็นสมำชิกคนหนึ่งของครอบครัวไปแล้วโดยที่ไม่รู้ตัว หลังจำกที่เจิ้งทั่นหำยตัวไปก็เหมือนชีวิตขำดอะไรไป ทุกครั้งที่กลับบ้ำนจะรู้สึกปวดใจ เด็กๆ ทั้งสองคนก็เหมือนกัน สภำพจิตใจขุ่นมัว บรรดำเพื่อนบ้ำนอยำกจะช่วยหำแมวด ำมำให้เด็กๆ เลี้ยงปลอบใจ แต่เด็กทั้งสองก็ปฏิเสธ เพรำะพวกเขำต่ำงก็รู้ว่ำไม่มีอะไรมำแทนชำร์โคลได้ทำงด้ำนเจิ้งทั่นเองก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจ เขำร้องออกไปอีกครั้งโดยที่เสียงดังและกังวำนกว่ำเมื่อครู่ เขำไม่ได้สนใจสำยตำของฟำงเซ่ำคังที่มองเขำเหมือนเห็น ET อีกทั้งเสียงร้องของเขำยังได้สร้ำงควำมตกใจแก่ลูกหมำทั้งสำมด้วยต่อให้เสียงร้องนั่นจะน่ำกลัวแค่ไหน แต่รองศำสตรำจำรย์เจียวก็รู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่ำงดีคนที่ก ำลังพูดคุยเกี่ยวกับรองศำสตรำจำรย์เจียวที่อยู่ด้ำนนอกคงนึกไม่ถึงว่ำคนที่พูดถึงอยู่นั้นก ำลังพูดคุยกับแมว“ชำร์โคล ข้ำงๆ มีคนไหม?” รองศำสตรำจำรย์เจียวพูดจิตใจที่ตื่นเต้นของเจิ้งทั่นค่อยๆ สงบลง เขำมองไปรอบๆแล้วสำยตำก็ไปตกอยู่ที่ฟำงเซ่ำค
