ตที่ยำกล ำบำกสุดๆแต่ว่ำ! มันก ำลังจะจบลงแล้ว! เขำใกล้จะได้กลับไปยังที่ที่คุ้นเคย ได้เจอคนรู้จัก กลำงคืนมีที่อุ่นๆ ให้นอน หลังอำบน ้ำเสร็จมีคนคอยเป่ำขนให้ ตอนเช้ำมีอำหำรมำรอ ตอนนี้นึกๆ ดูก็อดคิดถึงไม่ได้……ขณะที่จ้ำวเล่อก ำลังปรึกษำกับฟำงเซ่ำคังเรื่องที่จะส่งแมวตัวนี้กลับมำเมืองฉู่หัวอย่ำงไรอยู่นั้น อยู่ๆ ศำสตรำจำรย์เจียวก็ส่งสัญญำณมือให้จ้ำวเล่อ แล้วพูดเบำๆ ว่ำ “เหรินฉง!”จ้ำวเล่อจึงคิดได้ว่ำ ต่อให้เอำแมวกลับมำแล้ว แต่ถ้ำปัญหำเรื่องเหรินฉงยังแก้ไม่ได้ เกรงว่ำเรื่องจับตัวแมวก็อำจจะเกิดขึ้นได้อีก“งั้นหมำยควำมว่ำ…”“รู้ว่ำมันปลอดภัยดีก็ดีแล้ว ในเมื่อคุณฟำงเป็นคนรู้จักของหนูก็แสดงว่ำไว้ใจได้ งั้นก็ยังไม่ต้องรีบให้เจิ้งทั่นกลับมำ รบกวนฝำกให้เขำช่วยดูแลไปก่อน ไว้พวกเรำเคลียร์ปัญหำเรื่องนี้เสร็จค่อยว่ำกัน”จ้ำวเล่อพยักหน้ำ แล้วอธิบำยเหตุผลให้ฟำงเซ่ำคังฟัง ฟำงเซ่ำคังเองก็เข้ำใจ“ได้ ฉันจะค่อยๆ พำแมวกลับไป คงจะใช้เวลำเกือบครึ่งเดือน…”พำแมวไป? ครึ่งเดือน?งั้นก็หมำยควำมว่ำอย่ำงเร็วก็คือครึ่งเดือนถึงจะได้กลับไปที่เมืองฉู่หัว? เจิ้งทั่นรู้สึกเหมือนมีน ้ำมำสำดดับควำมดีใจทั้งหมดท ำไม!ต่อให้นั่งรถไฟไม่ได้ แต่ถ้ำขับรถไปก็ใช้เวลำไม่นำน แล้วท ำไมต้องใช้เวลำถึงครึ่งเดือน?พ่อเจียวหย่วนได้บอกเจิ้งทั่นว่ำให้เป็นเด็กดีคอยติดตำมฟำงเซ่ำคังไป แล้วเขำจะพำกลับเมืองฉู่หัวเอง ตอนนี้ยังส่งคนมำรับกลับไปไม่ได้เพรำะทำงนี
