จริงๆขณะที่ฟังฟำงเซ่ำคังแนะน ำตัวเองพ่อเจียวหย่วนก็ได้ใช้ปำกกำจดชื่อเขำลงไปในกระดำษ “ ฟำงที่มำจำกค ำว่ำรอบๆ ตัวเส้ำที่มีส่วนหูอยู่ข้ำงๆ คังที่มำจำกค ำว่ำแข็งแรงนะครับ…”“ฟำงเซ่ำคัง? อำสำมเหรอ?” จ้ำวเล่อถำมขึ้นถึงแม้ว่ำเสียงของจ้ำวเล่อจะไม่ดัง แต่ด้วยควำมที่ตรงสวนผลไม้นั้นเงียบสงบมำก จึงท ำให้คนที่อยู่ปลำยสำยได้ยินด้วยฟำงเซ่ำคังเป็นน้องคนที่สำม เขำยังมีพี่ชำยอีกสองคน คนที่จะเรียกเขำว่ำอำสำมได้ก็ต้องเป็นคนที่สนิทกันเท่ำนั้น“เอ่อ เขำคือ?” ฟำงเซ่ำคังถำมรองศำสตรำจำรย์เจียวมองจ้ำวเล่อแล้วยื่นโทรศัพท์ให้“อำสำมจริงๆ เหรอคะ? หนูเล่อเล่อ จ้ำวเล่อค่ะ!”จ้ำวเล่อเล่ำเรื่องเจิ้งทั่นให้ฟัง พร้อมทั้งบอกว่ำแมวด ำตัวนี้เคยช่วยชีวิตเธอไว้ หวังว่ำฟำงเซ่ำคังจะช่วยดูแลมันฟำงเซ่ำคังมองแมวที่นั่งเอำหำงเล่นกับลูกหมำอยู่ข้ำงๆ แล้วก็อึ้งไป นึกไม่ถึงว่ำแมวที่เจอตำมป่ำตำมเขำโดยบังเอิญแบบนี้จะรู้จักเพื่อนเก่ำของเขำด้วย แมวตัวนี้มันอึดจริง! แต่ก็เหมือนกับที่ชำวบ้ำนเขำว่ำกัน แมวด ำดูจะพิเศษกว่ำแมวชนิดอื่นตอนนี้เจิ้งทั่นรู้สึกอำรมณ์ดี เขำรู้สึกว่ำไม่ได้อำรมณ์ดีขนำดนี้มำนำนแล้ว นับตั้งแต่โดนจับตัวไปชีวิตก็มีแต่ควำมหวำดกลัวพอเห็นคนก็เอำแต่ตั้งข้อสงสัยอยู่นำน ทุกครั้งที่ก้ำวเดินจะต้องคอยคิดว่ำทำงนี้ไปได้ไหม สภำพควำมเป็นอยู่แต่ละวันยังต้องเสี่ยงอันตรำยไปขโมยอำหำรอีก เพรำะเขำทนกินอำหำรดิบๆไม่ได้ เอำเป็นว่ำ นี่มันเป็นชีวิ
