ช็ดเหงื่อ แล้วยืนพิงต้นไม้พลำงพูด“ลูกหมำพวกนี้ดูไม่เหมือนหมำบ้ำนทั่วไป” ฟำงเซ่ำคังชี้ไปที่ลูกหมำทั้งสำมที่ก ำลังเล่นกันอยู่“อืม เป็นพันธุ์ผสม น่ำจะเป็นลูกๆ ของเจ้ำพันธุ์โดโก้หมำของลูกชำยผู้ใหญ่บ้ำน เมื่อวำนผมยังได้ยินมำว่ำพวกเขำเอำลูกหมำไปทิ้งแล้ว นึกไม่ถึงว่ำจะมำอยู่ที่นี่” เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับสีหน้ำที่สดชื่นขึ้น ควำมเหนื่อยล้ำเมื่อครู่หำยเป็นปลิดทิ้ง“พันธุ์โดโก้เหรอ? ฉันเคยได้ยินคนพูดถึง ลูกชำยของผู้ใหญ่บ้ำนมีหมำพันธุ์โดโก้อยู่สองตัว ตัวผู้กับตัวเมีย”“ใช่ครับ ฮ่ำๆ ทุกคนในหมู่บ้ำนรู้กันหมด หมำโดโก้ตัวเมียนั่นไม่ชอบหมำโดโก้ตัวผู้ จึงไปหำหมำตัวผู้บ้ำนอื่น แต่ก็ไม่รู้ว่ำเป็นหมำของบ้ำนไหนที่อดทนกับมันได้ ตอนที่คลอดลูกออกมำยังไม่เท่ำไร แต่พอเริ่มโตลูกหมำยิ่งเหมือนหมำบ้ำนเข้ำไปทุกวันอีกทั้งยังวิ่งไปทั่ว พวกเขำอยำกจะปิดยังไงก็ปิดไม่มิด ไม่มีใครโง่จนดูไม่ออกหรอก ถึงต่อหน้ำจะไม่มีใครพูดอะไร แต่ลับหลังนี่คุยกันสนุกปำก พวกเขำรู้สึกว่ำขำยหน้ำเลยเอำลูกหมำไปทิ้ง ตอนแรกที่พวกเขำเลี้ยงหมำพันธุ์โดโก้นี่ดูภูมิใจกันมำก คุยโม้ว่ำซื้อมำแพง สุดท้ำยกลำยเป็นเรื่องสนุกของชำวบ้ำนไปแล้ว” เด็กหนุ่มหัวเรำะอย่ำงมีควำมสุข“แล้วจะท ำไงกับลูกหมำพวกนี้ดี? ” ฟำงเซ่ำคังถำมเด็กหนุ่มเดินเข้ำมำอุ้มลูกหมำตัวที่ใหญ่ที่สุด“โฮ่ ดุซะด้วย! ” เขำเกือบถูกกัด แต่ดีที่ไหวตัวทันลูกหมำที่ถูกอุ้มขึ้นมำ พอเห็นว่ำตัวเองกัดไม่โดน จึงร้
