ูกหมำพวกนี้ดูใช้ได้เลยครับ ถ้ำเพื่อนผมเอำล่ะก็เดี๋ยวผมจะเป็นคนเอำไปให้เอง เพรำะเอำทิ้งไว้ตรงนี้ก็มีแต่จะขวำงหูขวำงตำผู้ใหญ่บ้ำน”เมื่อถูกวำงลงลูกหมำได้สะบัดขน จำกนั้นก็รีบวิ่งไปที่ต้นอำเคเชีย เงยหน้ำมองด้ำนบนแล้วเห่ำออกมำ เหมือนเป็นกำรออดอ้อนให้ช่วยปลอบใจ“ท ำไมมันต้องไปเห่ำใส่ต้นไม้ด้วย?” เด็กหนุ่มถำมขึ้น“ข้ำงบนมีแมวด ำ” ฟำงเซ่ำคังชี้ไปที่ด้ำนบนเด็กหนุ่มส่ำยหน้ำ “หมู่บ้ำนเรำไม่มีคนเลี้ยงแมวด ำครับ มีคนบอกว่ำแมวด ำไม่เป็นศิริมงคล เลยไม่มีใครเลี้ยง ต่อให้ได้มำก็เอำไปให้คนอื่นหรือไม่ก็เอำไปทิ้ง”“ลูกหมำทั้งสำมตัวนี้ดูเหมือนว่ำจะถูกแมวด ำนั่นเก็บมำเลี้ยงนะ” ฟำงเซ่ำคังพูด“…แมวด ำนั่นก็แปลก เก็บลูกหมำมำเลี้ยงด้วย” เด็กหนุ่มไม่ได้สนใจว่ำเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เขำยิ่งมองลูกหมำทั้งสำมยิ่งพอใจ “พี่ฟำงครับ เดี๋ยวผมขอกลับไปโทรศัพท์ก่อน”“ใช้โทรศัพท์ฉันก็ได้นะ” ฟำงเซ่ำคังพูดพร้อมกับท ำท่ำหยิบโทรศัพท์ออกมำ“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปก่อน พี่ช่วยผมดูลูกหมำพวกนี้ไว้อย่ำให้ใครมำแย่งไปนะครับ” พูดจบเด็กหนุ่มก็รีบหยิบพลั่วแล้ววิ่งกลับบ้ำนหลังจำกที่เด็กหนุ่มกลับบ้ำน ฟำงเซ่ำคังก็ถอดกระเป๋ำสะพำยวำงลง แล้วหยิบกล้องถ่ำยรูปออกมำ เขำรู้สึกร้อนจึงถอดเสื้อตัวนอกออกมำวำงไว้บนพุ่มไม้ที่อยู่ข้ำงๆ โทรศัพท์มือถือที่เดิมทีอยู่ในกระเป๋ำเสื้อได้ถูกเอำออกมำวำงไว้ข้ำงบน จำกนั้นเขำจึงลุกขึ้นหยิบกล้องถ่ำยรูปไปถ่ำยทิวทัศน์รอบๆเจิ
