ำดูรำยกำร ‘สุนัขก ำลังพูด’ กับเด็กทั้งสอง ตอนนั้นเจียวหย่วนได้พูดขึ้นมำว่ำ “เจ้ำด ำ แกต้องจ ำทำงกลับบ้ำนให้ได้นะ เกิดหลงทำงขึ้นมำพวกเรำคงหำแกไม่เจอ แกกลับมำเองได้ใช่ไหม?”ตัวอยู่เมืองหนำนเฉิงยังต้องหำทำงกลับเมืองฉู่หัว พอคิดถึงเรื่องนี้เจิ้งทั่นก็รู้สึกขัดแย้งในใจ แต่ในท้ำยที่สุดก็ตัดสินใจกลับเมืองฉู่หัว อย่ำงไรเสียมนุษย์กับแมวนั้นใช้ชีวิตต่ำงกัน กำรที่จะหำครอบครัวดีๆ นั้นไม่ใช่เรื่องง่ำยๆ ยิ่งไปกว่ำนั้นตอนนี้เขำเริ่มจะคิดถึงที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันออกแล้วหลังรอจนฟ้ำมืดเจิ้งทั่นก็กระโดดลงมำจำกต้นอำเคเชียแล้วเดินไปทำงบ้ำนเรือนคนแถวนี้กินข้ำวเย็นกันไว เข้ำนอนก็ไว ท ำให้เขำไม่ต้องรอนำนก่อนอื่นต้องเข้ำไปหำของกินตำมบ้ำน ไม่ต้องดีมำก แค่พอเอำให้ท้องอิ่ม พอกินเสร็จก็ไปหำโทรศัพท์ เรื่องนี้ดูน่ำจะยำกกว่ำคนที่นี่ก็ชอบเอำโทรศัพท์ไว้ในห้องนอนเหมือนกัน โดยเอำวำงไว้ที่หัวเตียง นั่นก็หมำยควำมว่ำช่วงกลำงคืนจะมีคนเฝ้ำโทรศัพท์อยู่ตลอด ไม่ว่ำจะเข้ำไปบ้ำนไหนก็เป็นแบบนี้หมด ต่อให้ผู้คนหลับกันหมด เขำก็ไม่กล้ำเข้ำไปโทรศัพท์ เพรำะตรงหัวนอนจะท ำให้พวกเขำตื่นได้ง่ำยๆเจิ้งทั่นยังไม่อยำกถูกมองเป็นตัวประหลำด ดังนั้นเขำจึงเดินหำบ้ำนที่พอจะลงมือง่ำยไปเรื่อยๆเขำไม่เลือกบ้ำนที่เลี้ยงหมำเด็ดขำด เพรำะพวกมันไม่รู้จักเขำ แค่เห็นก็เห่ำแล้ว ซึ่งมันท ำให้เขำมีทำงเลือกไม่มำก เพรำะชำวบ้ำนแถวนี้ส่วนใหญ่จะเลี้ยงหมำกัน ตัวเลือกข
