องเขำจึงยิ่งแคบลงโชคดีที่สุดท้ำยเขำก็เจอบ้ำนหลังหนึ่ง และที่บังเอิญไปกว่ำนั้นก็คือ มันเป็นบ้ำนของคนขับรถตู้คนนั้นเจิ้งทั่นหลบมุมแอบฟังชำวบ้ำนพูดคุยกัน จึงได้รู้ว่ำน้องชำยของคนขับรถตู้ก ำลังเตรียมตัวแต่งงำน หลำยวันก่อนคนขับรถตู้จึงได้ไปเมืองหนำนเฉิงเพื่อซื้อข้ำวของที่จ ำเป็น รวมถึงเครื่องใช้ไฟฟ้ำวันแต่งงำนคือวันมะรืน บ้ำนของครอบครัวนี้มีลำนกว้ำงพวกเขำจะจัดงำนกันที่ด้ำนนอก แต่เนื่องจำกห้องครัวเล็กจึงต้องเตรียมสถำนที่ท ำอำหำรด้วย ตอนนี้ทุกคนก ำลังวุ่นอยู่กับกำรเตรียมงำน ถึงฟ้ำจะมืดก็ต้องเปิดไฟท ำงำนกันต่อด้วยเหตุนี้ภำยในบ้ำนจึงไม่มีคน และที่ดีไปกว่ำนั้นก็คือครอบครัวนี้ไม่ได้เลี้ยงสุนัข ท ำให้เจิ้งทั่นรู้สึกพอใจชั้นหนึ่งเป็นที่พักของผู้อำวุโส แต่โทรศัพท์ไม่ได้อยู่ที่นี่ห้องรับแขกไม่มีของอะไร เจิ้งทั่นจึงไม่เสียเวลำเยอะที่ด้ำนข้ำงของบ้ำนสองชั้นหลังนี้ได้มีกำรกั้นรั้วไว้ส ำหรับเป็นที่จอดรถ เจิ้งทั่นจึงใช้ที่ตรงนั้นเป็นจุดกระโดดขึ้นไปยังชั้นสองในห้องนอนชั้นสองมีโทรศัพท์ ซึ่งก็เหมือนกับบ้ำนอื่นๆ ที่วำงไว้ตรงหัวเตียง หลังจำกที่สังเกตดูรอบๆ แล้วก็พบว่ำที่ชั้นสองไม่มีผู้ใหญ่อยู่ ต่ำงก็ไปท ำงำนที่ด้ำนล่ำงกันหมด ในห้องเล็กๆ ที่อยู่ติดกันมีเด็กผู้หญิงก ำลังนอนอ่ำนหนังสืออยู่บนเบำะโฟม เด็กคนนี้น่ำจะเรียนอยู่ชั้นอนุบำลขอแค่ไม่มีผู้ใหญ่อยู่เป็นพอ ต่อให้ถูกเด็กที่ไม่รู้ประสีประสำแบบนี้มำเจอเข้ำ เจิ้
