ูดซิปปิด จำกนั้นจึงกระโดดออกนอกหน้ำต่ำงพร้อมของกินขณะที่ก ำลังยืนอยู่ตรงขอบหน้ำต่ำงนั้น เจิ้งทั่นอยู่ในท่ำสองขำหน้ำกอดขนม แล้วยืนด้วยสองขำหลัง เตรียมตัวจะกระโดดลงไป ก่อนกระโดดเขำได้รู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่จึงหันหน้ำไปดูเด็กผู้หญิงที่เมื่อครู่ก ำลังอ่ำนหนังสืออยู่ในห้องข้ำงๆ ก ำลังหลบอยู่หลังประตูห้องนอนพลำงมองมำทำงนี้ เด็กน้อยไม่ได้ส่งเสียง สำยตำเต็มไปด้วยควำมสงสัยเจิ้งทั่นนิ่งไป แต่ก็ไม่ได้สนใจ เขำกระโดดลงจำกหน้ำต่ำงกำรใช้สองขำในกำรกระโดดนั้นไม่ค่อยสะดวกเท่ำไร แต่ตอนที่เดินหำโทรศัพท์เขำกระโดดไปหลำยครั้งจนเริ่มชิน เขำยอมท ำแบบนี้หำกได้มีของกินติดไม้ติดมือกลับไป อย่ำงไรเสียนอกจำกเด็กคนนั้นแล้วก็ไม่มีใครเห็นเขำอีก จะกลัวท ำไม อีกอย่ำงเขำก็ไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ไปตลอด ถ้ำถูกเจอก็แค่วิ่งหนีไปอยู่ที่อื่นเจิ้งทั่นเดินเอ้อระเหยออกจำกบ้ำนหลังนั้น แต่หำรู้ไม่ว่ำกำรกระท ำของเขำส่งผลต่อเด็กผู้หญิงคนนั้นมำกตอนกลำงคืนแม่ของเด็กน้อยหยิบสมุดภำพมำสอนลูกนับเลขหนึ่งถึงสิบ เพื่อที่จะช่วยให้จ ำได้ง่ำยๆ แม่เด็กจึงได้สอนโดยกำรโยงเข้ำกับชีวิตประจ ำวัน“เวลำนกเดินใช้กี่ขำจ๊ะ?” แม่เด็กถำม“สองขำค่ะ” เด็กน้อยชูสองนิ้วขึ้นมำ“แล้วหมำสีน ้ำตำลเวลำเดินใช้กี่ขำจ๊ะ?”“สี่ขำ!” เด็กน้อยนับขำของสุนัขสีน ้ำตำลที่อยู่ในสมุดภำพแล้วตอบออกมำ“ถูกต้อง เก่งจังเลย แล้วแมวเหมียวเวลำเดินใช้กี่ขำจ๊ะ?” แม่เด็กยิ้มพลำงถำมขึ้นเด็กน้อยน
