ถำนที่เวลำกลำงวันเขำท ำอะไรไม่ได้มำก คงต้องรอให้ถึงตอนเย็นถึงจะขึ้นรถได้หลังจำกที่ท ำควำมรู้จักเส้นทำงแล้ว เจิ้งทั่นก็ไปหำที่รอให้ถึงเวลำเย็นเป็นไปไม่ได้ที่เขำจะหำรถกระบะโดยสำรไปได้ทุกครั้งและก็ใช่ว่ำรถที่เขำหำได้นั้นจะไปตำมเส้นทำงที่เขำต้องกำรดังนั้นเขำจึงตัดสินใจเลือกที่จะขึ้นรถเมล์รถเมล์ที่เป็นสองชั้นตัดออกไป รถรำงยิ่งไม่ต้องพูดถึงเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงสถำนกำรณ์ฉุกเฉิน เจิ้งทั่นจึงเลือกรถเมล์แบบชั้นเดียวที่ค่อนข้ำงธรรมดำๆกว่ำฟ้ำจะมืดมันช่ำงยำวนำน เจิ้งทั่นมองรถเมล์ที่เบียดแน่นเป็นปลำกระป๋องแล้วก็รู้สึกมึนหัว ดีที่ตัวเองไม่ต้องขึ้นไปเบียดพอรถเมล์สำยที่เขำต้องกำรมำถึง ยังไม่ทันที่รถจะเปิดประตูเจิ้งทั่นก็เร่งควำมเร็ววิ่งพุ่งเข้ำไป จำกนั้นก็กระโดดขึ้นหลังคำรถภำยในรถค่อนข้ำงเสียงดังท ำให้ไม่มีใครได้ยินเสียงที่เกิดขึ้นบนหลังคำ“เมื่อกี้มันอะไรกัน?” ผู้โดยสำรที่อยู๋ริมหน้ำต่ำงคนหนึ่งเหมือนเหลือบเห็นเงำอะไรวิ่งผ่ำน“มีเรื่องอะไรเหรอ?”“ช่ำงเถอะ ฉันคงตำฝำด ขอนอนสักงีบถึงแล้วเรียกด้วย”พอพูดจบคนพูดก็เอำหัวพิงหน้ำต่ำงแล้วหลับไปส่วนเจิ้งทั่นที่ตอนนี้อยู่บนหลังคำก ำลังอึ้งกับตัวเองอยู่ เดิมทีเขำคิดว่ำตอนกระโดดจะต้องไปเหยียบหน้ำต่ำงหรืออะไรสักอย่ำงในกำรช่วยดีดตัวขึ้นมำ แต่นึกไม่ถึงว่ำพอเร่งควำมเร็วแล้วอยู่ๆ ก็มีควำมมั่นใจอันแรงกล้ำในกำรกระโดดโผล่ขึ้นมำในใจจำกนั้นเขำก็เหำะขึ้นมำอยู่บนหลังคำรถแล้วเขำ
