้ำแมวไม่ได้สะดวกเหมือนมือคน ตอนที่ถอดปลอกคอเขำเกือบจะถูกแมวตัวนี้พลิกตัวขึ้นมำข่วนหลำยครั้งแมวตัวนี้ดูภำยนอกเหมือนจะอ่อนโยน แต่พอถูกกดลงแบบนี้ก็อำรมณ์ร้ำยพอตัว“เมี้ยววว……“ แมวเปอร์เซียที่ถูกกดลงกับพื้นร้องออกมำคล้ำยกับว่ำเต็มไปด้วยควำมโกรธ อยำกจะข่วนเจิ้งทั่นเสียเต็มทนร้องหำพระแสงอะไรเล่ำ! แค่จะขอยืมป้ำยคล้องคอหน่อย!ส่งมำให้ง่ำยๆ ก็พอแล้วแมวที่มีลักษณะสง่ำงำมดูแพงแบบนี้ ต่อให้ไม่มีป้ำยคล้องคอใครเห็นก็รู้ว่ำไม่ใช่แมวเร่ร่อน อีกอย่ำงถึงท ำป้ำยคล้องคอหำยเจ้ำของก็คงจะท ำให้ใหม่อยู่ดีเพื่อควำมปลอดภัยของตัวเอง เจิ้งทั่นจึงต้องท ำกำรปล้นพวกเดียวกัน“เอ๊ะ แมวสองตัวนั้นก ำลังท ำอะไรน่ะ?ตีกันเหรอ?” เสียงของเด็กสำวคนหนึ่งลอยมำอยู่ไม่ไกลเจิ้งทั่นหันไปมองก็พบว่ำเป็นเด็กน้อยสองคนที่ดูเด็กกว่ำเจียวหย่วน เด็กคนที่พูดออกมำเมื่อกี้ดูเหมือนจะอำยุพอๆ กับเสี่ยวโย่วจื่อ พวกเขำอยู่ห่ำงจำกเจิ้งทั่นไปแค่บ่อน ้ำคั่นกลำง ดังนั้นเจิ้งทั่นจึงไม่กลัวว่ำเด็กทั้งสองจะวิ่งเข้ำมำข้ำงๆ เด็กน้อยยังมีเด็กผู้ชำยที่อำยุประมำณสิบขวบยืนอยู่ด้วย หลังจำกที่เห็นสภำพของเจิ้งทั่นแล้ว เขำก็เอำมือปิดตำเด็กผู้หญิง “ไอหยำ กลำงวันแสกๆ ไม่อำยเลยนะ!”เจิ้งทั่น “……”อำยอะไรเล่ำ!ไอ้เด็กนี่คิดไปถึงไหนเนี่ย!พอเห็นเด็กพวกนั้นวิ่งไปไกลแล้ว เจิ้งทั่นจึงมำจัดกำรธุระของตัวเองต่อกว่ำจะเอำป้ำยคล้องคอออกมำได้ไม่ใช่เรื่องง่ำยๆ เลยเจิ้งทั่นคำบป้ำยคล้
