นที่อยู่นอกหน้ำต่ำง ไม่รู้ว่ำเขำก ำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดูเหมือนจะก ำลังเหม่อลอยแต่ก็เหม่ออยู่ได้ไม่นำนตอนนี้เขำก ำลังหิวเจิ้งทั่นใช้ควำมคิด รอดึกกว่ำนี้หน่อย ตอนที่ทุกคนในบ้ำนนอนกันแล้วค่อยลงไปหำอะไรกินเขำไม่อยำกเปิดเผยตัวตน ครอบครัวนี้เลี้ยงหมำอำจจะไม่กินเนื้อหมำ แต่ใครจะไปรู้ว่ำเขำจะไม่กินเนื้อแมวด้วยหรือเปล่ำ?นิสัยเป็นอย่ำงไรก็ไม่รู้เขำไม่อยำกไปเสี่ยงอันตรำยหลังจำกที่บิดขี้เกียจแล้ว เจิ้งทั่นก็ขยับมือเท้ำพลำงคิดว่ำจะท ำอย่ำงไรต่อไปดีถ้ำเป็นคนก็คงจะดี แต่น่ำเสียดำยที่ตอนนี้เขำเป็นแมวรออยู่เฉยๆ ก็น่ำเบื่อ เขำจึงคุ้ยบรรดำสิ่งของที่อยู่ในห้องนั้นแล้วก็เอำลูกบอลเล็กๆ แบบของเด็กเล่นออกมำ ดูเหมือนว่ำจะถูกวำงทิ้งไว้นำนแล้วเจิ้งทั่นนอนหงำยอยู่บนหมอนข้ำง แล้วใช้เท้ำทั้งสี่เล่นลูกบอล สองเท้ำหน้ำโยนลูกบอลไปด้ำนหลัง แล้วใช้สองเท้ำหลังส่งกลับมำพอมองลูกบอลที่เด้งอยู่กลำงอำกำศแล้ว เจิ้งทั่นก็รู้สึกว่ำตัวเองเหมือนพวกสัตว์ที่อยู่ในคณะละครสัตว์จะว่ำไป พอตัวเองไม่อยู่บ้ำนแล้ว ไม่รู้ว่ำครอบครัวเจียวจะเป็นอย่ำงไรกันบ้ำง แล้วก็เรื่องโฆษณำของเสี่ยวกัวด้วย……เจิ้งทั่นเล่นลูกบอลไปพลำงคิดถึงเรื่องต่ำงๆเสียงพูดคุยและเสียงหัวเรำะดังมำจำกด้ำนล่ำงของบ้ำนปะปนไปกับเสียงโฆษณำในโทรทัศน์และส ำเนียงท้องถิ่นอันคุ้นเคยที่เขำไม่ได้ยินมำนำนพอถึงเวลำกลำงคืนฝนก็หยุดลงหน้ำต่ำงบนห้องใต้หลังคำมีอยู่บำนหนึ่งที่ขยับได้ คิดว่ำคนใ
