ธรรมดาๆ มันมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ?คนท้องนี่อารมณ์อ่อนไหวจริงๆ!เจิ้งทั่นขยับหนวด เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำตัวอย่างไรสักพักเสี่ยวจัวก็เริ่มเก็บอารมณ์ พลางพูด “ใบโคลเวอร์สี่แฉกคนทั่วไปยังหาไม่ค่อยจะเจอกันเลย นึกไม่ถึงว่าเธอจะหาอันนี้พบ……”เจิ้งทั่นอยากจะบอกออกไปเหลือเกินว่าใบโคลเวอร์สี่แฉกไม่ได้หายากเลย ที่แปลงดอกไม้ของศาสตราจารย์หลันมีตรึม!“ลูกจ๊ะ ต่อไปถ้าแม่กลับมาอยู่กับลูกไม่ได้ แต่ก็ยังมีพี่ชาร์โคลคอยดูแลนะ……” เสี่ยวจัวพูดพึมพำเจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้น ในสมองนึกถึงภาพที่อาหวงถูกเด็กเล็กที่อยู่ในบ้านเอาหางใส่ปากแล้วเจิ้งทั่นก็รู้สึกขนลุกพี่ไม่อยากดูแลเด็ก! ไม่ต้องมาเรียกพี่ชาร์โคลด้วย เรียกพ่อก็ไม่ได้!ตอนนี้พี่เป็นแค่แมวตัวหนึ่ง ตัวแสบพวกนั้นชอบดึงหาง ดึงหู แล้วก็แหกปากร้องต่อหน้าเจิ้งทั่นรู้สึกอึ้งเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของเสี่ยวจัว เธอยังบอกอีกว่าต้องขอบคุณเจิ้งทั่น แต่ดูจากท่าทางของเสี่ยวจัวแล้ว เจิ้งทั่นกลัวว่ามันจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ท้องใหญ่ขนาดนั้น มาเจอเรื่องสะเทือนอารมณ์ จะไม่เป็นอะไรเหรอ?ดีหน่อยที่พี่เลี้ยงกลับมาแล้วในเวลานี้ เจิ้งทั่นจึงฉวยโอกาสวิ่งออกไป
หลังจากนั้นไม่นานเจิ้งทั่นก็ได้เจอกับเสี่ยวจัวที่ออกมาเดินเล่นพร้อมกับพี่เลี้ยง เสี่ยวจัวได้เอาจี้ที่แขวนอยู่ที่คอให้เขาดูด้วยจี้มีขนาดเล็กกว่าเม็ดลำไยเล็กน้อย ข้างในเป็นใบโคลเวอร์เก้าแฉกที่เขาเอามาให้ สิ่งที่ห่อหุ้มมันไว้ไม่ร
