ับ แล้วเขาก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งมาสัมผัสที่หัวเบาๆหรือ……นี่คือความรู้สึกของอีกชีวิตหนึ่งที่กำลังจะเกิดมา?“ต่อไปน้องก็ต้องเรียกชาร์โคลว่าพี่แล้วนะ อืม ต้องเรียกว่าพี่ชาร์โคลสิ” เสี่ยวจัวพูดเจิ้งทั่นกลับไปที่เก้าอี้ทรงกลม สมองของเขาปรากฏภาพเด็กน้อยที่เป็นมนุษย์กำลังเดินตามแมวดำพลางเรียกว่า ‘พี่ชาร์โคล’ เขาสะบัดหัว มันยากจะจินตนาการจริงๆน่าขนลุก ถึงตอนนั้นคงไม่มาเล่นดึงหางพี่หรอกนะ? ถ้าดึงละก็ พี่ไม่เอาไว้แน่
เจิ้งทั่นไม่ได้อยู่กินข้าวกลางวันที่บ้านเสี่ยวจัว สายตาที่พี่เลี้ยงของเสี่ยวจัวมองเขาอย่างรังเกียจ ทำอย่างกับว่าเขาเป็นตัวเชื้อโรค ยืนห่างออกไปสองเมตรพอกลับบ้านกินข้าวกลางวันเสร็จ เขาก็ไปนอนกลิ้งบนโซฟา พอไม่มีอารมณ์อยากนอน จึงออกไปเดินเล่นข้างนอกอีกเดินไปเดินมาก็ไปถึงสวนดอกไม้ของศาสตราจารย์หลัน แล้วอยู่ๆเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นใบโคลเวอร์ดอกชมพูที่เสี่ยวจัวพูดถึงในแปลงดอกไม้ที่นี่สวนดอกไม้ของศาสตราจารย์หลัน มักจะมี ‘ของล ้าค่า’ อยู่เสมอไม่ใช่หรือ?เจิ้งทั่นจะลองไปเสี่ยงดวงหาดูนอกจากแปลงที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาแล้ว แปลงดอกไม้อื่นๆ ไม่ได้มีการล็อค ตอนที่เจิ้งทั่นเดินเข้ามาศาสตราจารย์หลันกำลังทำงานอยู่พอเห็นมีการเคลื่อนไหวในแปลงดอกไม้ ศาสตราจารย์หลานจึงหันมามองเจิ้งทั่นเล็กน้อย แล้วหันกลับไปทำงานต่อประตูของโรงเพาะชำถูกเปิดทิ้งไว้ เจิ้งทั่นโผล่หน้าเข้าไปมองๆ ในที่สุดเขาก็เห็นใบโคลเว
