ุมาจากที่ครั้งหนึ่งเจิ้งทั่นได้ยินศาสตราจารย์หลันสอนนักศึกษา เขาถึงได้รู้ว่าในแปลงดอกไม้ที่มีการดูแลโดยเฉพาะได้ปลูกของสิ่งนี้อยู่สิ่งที่รูปร่างคล้ายเห็ดที่เจิ้งทั่นไปเอามานี้ เดิมทีแหล่งกำเนิดของมันไม่ได้อยู่ที่เมืองจีน เป็นพืชที่นำเข้ามา ศาสตราจารย์หลันได้ขอแบ่งมันมาจากเพื่อน เนื่องจากพืชชนิดนี่ถูกจัดอยู่ในประเภทที่ต้องปลูกร่วมกับพืชชนิดอื่นๆ ศาสตราจารย์หลันจึงได้ปลูกรวมกับพืชชนิดอื่น และด้วยความที่พื้นที่มีอยู่อย่างจำกัด จึงไม่สามารถปลูกต้นไม้ขนาดใหญ่ได้ ต่อมาศาสตราจารย์หลันได้ค้นพบว่า ไม่ว่าจะปรับอุณหภูมิหรือสภาพแวดล้อมอย่างไร พืชชนิดนี้ก็ยังคงเจริญเติบโตได้ไม่ดี ยังคงมีขนาดเล็ก แต่พิษนั้นยังมีอยู่ภายในมีพิษที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาททำให้เห็นภาพหลอน คนที่กินมันเข้าไปจะเกิดภาพลวงตา รู้สึกว่าทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวมีขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งก็เหมือนกับที่ศาสตราจารย์หลันได้บอกกับนักศึกษาว่ามันคืออาการของ ‘โรคภาพหลอนที่มีขนาดใหญ่’ แต่เคสที่มีคนตายเพราะโรคนี้มีน้อยมาก แค่ไม่กี่หัวไม่ทำให้ตายหรอกอาการของโรคจะแสดงออกมาภายในครึ่งชั่วโมงจนถึงสองชั่วโมงหลังจากที่ได้กินเข้าไป ผู้ป่วยจะมีอาการมึนหัว อาเจียนเห็นภาพหลอน เป็นต้นตอนนั้นเจิ้งทั่นหมอบอยู่บนแปลงดอกไม้ฟังศาสตราจารย์อธิบายเจ้าพืชชนิดนี้แล้วก็รู้สึกว่ามันแปลกดี พอเขาตัดสินที่จะสั่งสอนเด็กหนุ่มนั่นก็นึกถึงพืชมีพิษของแปลงดอกไม้ที่ศาสตราจารย์หลันติด
