หลังสารทบัวลอย นักเรียนทุกระดับชั้นต่างก็ทยอยกันเปิดเรียนเปิดเทอมแล้วบางคนก็ดีใจ บางคนก็อยู่ในอารมณ์ที่ตรงกันข้ามในสายตาของเจิ้งทั่น เหล่านักศึกษาที่ได้กลับสู่มหาวิทยาลัยอีกครั้งมีรอยยิ้มมากกว่าบรรดาเด็กประถมเด็กน้อยป.หนึ่ง ป.สองยังคงคิดหาข้ออ้างต่างๆ นานาที่จะทำให้ได้หยุดเรียน เด็กประถมบางคนเมื่อมาถึงประตูโรงเรียนแล้วยังขอบตาแดงๆ ส่งเสียงสะอื้นอยู่บ่อยครั้งพลางค่อยๆ เดินเข้าโรงเรียน โดยมีเสียงผู้ปกครองขู่ไล่หลังเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เหล่านักศึกษาที่ขี่จักรยานเข้ามหาวิทยาลัยดูอารมณ์ดีกว่ามาก ต่างก็รีบไปหาสาวๆ ที่ตัวเองไม่ได้เจอนานเด็กป.หกนั้นไปโรงเรียนด้วยอารมณ์ที่แตกต่าง พวกเขาอยู่ในอารมณ์ ‘ในที่สุดพี่ก็โตแล้ว’ กับ ‘ยังมีการบ้านกับสอบเยอะขนาดนี้อีกเหรอเนี่ย’ หลากหลายอารมณ์แตกต่างกันไปขณะย่างเข้าสู่เทอมสุดท้ายของวัยประถมเจิ้งทั่นไม่รู้ว่าเด็กประถมวัยซนทั้งหลายจะมีความคิดที่สับสนในใจแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า แต่อย่างน้อยเจียวหย่วนก็เป็นหนึ่งในนั้น เด็กซนมักจะมีความกังวลกับความตื่นเต้นที่สุดแสนประหลาด ก็เหมือนกับที่พ่อเจียวหย่วนพูดไว้ นี่คือการเข้าสู่วัยรุ่น
เด็กที่กำลังเข้าสู่วัยรุ่น……
หากเป็นอย่างนั้น ต่อไปพอเจียวหย่วนขึ้นม.ต้นก็จะไม่ใช่เด็กแสบอีกต่อไป จะกลายเป็น ‘เด็กหนุ่ม’ อืม อีกหน่อยคงเข้าไปห้องเจียวหย่วนแอบดูหนังสือแนว X ได้แล้วเจิ้งทั่นกำลังหมอบอยู่บนโซฟา ปลายหางขยับไปมา พลางมอง
