เจียวหย่วนกับเสี่ยวโย่วจื่อออกจากบ้านไป แม่เจียวหย่วนไปส่งเด็กๆ ไปโรงเรียน ขากลับก็จะแวะซื้อกับข้าวกลับมาช่วงนี้เจิ้งทั่นไม่ได้ออกไปข้างนอกในตอนกลางวัน ในมหาวิทยาลัยมีคนเดินอยู่เต็มไปหมด หลังจากที่เหล่านักศึกษากลับมา ความเงียบสงบตอนปิดเทอมก็หายไปเจิ้งทั่นจึงไม่อยากออกไปข้างนอกในเวลานี้ มันไม่สะดวกเขาได้ปรับเปลี่ยนเวลาของตัวเองใหม่ ช่วงสัปดาห์แรกของการเปิดเทอม กลางวันนอนอยู่บ้าน ตอนเย็นกินข้าวเสร็จค่อยออกไปข้างนอกช่วงตอนเย็นของหลายวันมานี้ที่เขาได้ออกไปข้างนอก ทำให้เขาได้รู้เวลาทำงานของเด็กหนุ่มที่มีรอยสักบ้างนิดหน่อย แต่ก็ยังไม่พอ จะต้องทำให้มั่นใจว่ามันจะสำเร็จ ดังนั้นจึงต้องออกไปสังเกตอีกหลายครั้ง อีกอย่างข้อมูลที่มีอยู่ยังขาดอะไรไปเล็กน้อยบางอย่างเขายังหาไม่เจอเจิ้งทั่นงีบหลับบนโซฟา พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าเพิ่งจะเก้าโมงครึ่ง แม่เจียวหย่วนยังไม่กลับมา คงจะมัวไปคุยกับใครอยู่แน่ๆเขาบิดขี้เกียจ แล้วมองไปนอกหน้าต่าง ข้างนอกแดดแรงแต่อุณหภูมิก็ยังไม่ขึ้นสูงเท่าไร ผู้คนยังคงสวมเสื้อขนเป็ดตัวหนากันอยู่เจิ้งทั่นรู้สึกเบื่อ นอนก็ไม่หลับ เขาจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นข้างนอกพอผ่านช่วงปีใหม่มาอาหวงกลายเป็นแมวที่ขี้เกียจขึ้นมากมันอ้วนขึ้นด้วย เขามักจะเห็นอาหวงนอนอยู่ที่ระเบียงบ้านตัวเองอยู่เสมอ โดยที่ยื่นศีรษะออกมานอกราวระเบียงเล็กน้อย หางสะบัดออกมาด้านนอก สักพักก็ขยับตัวเล็กน้อย คล้ายกับกลัวคนอื่นไ
