เมื่อเจิ้งทั่นกลับไปถึงบ้าน ขนที่อยู่ชั้นนอกก็เปียกชื้นไปหมด เขาอยู่ท่ามกลางหิมะนานเกินไป อีกทั้งตอนออกไปหิมะก็ตกหนักอีก ตัวไม่เปียกกลับมาสิแปลกดีที่ขนบนตัวหนา ยังพอจะให้ความอบอุ่นได้บ้าง แต่ช่วงที่มีลมพัดมาก็ทำให้เขาตัวสั่นได้เหมือนกันพอเห็นเจิ้งทั่นกลับมาด้วยสภาพที่เปียกไปทั้งตัว เสี่ยวโย่วจื่อจึงรีบเอาไดร์มาเป่าขนให้เจิ้งทั่น“ข้างนอกหิมะหนาจะตาย แมวตัวอื่นไม่เห็นจะออกไปข้างนอก มีแต่แมวบ้านเรานี่แหละ” เจียวหย่วนพูด“มีซาฮาร่าด้วย”ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้นก็มีเสียงสุนัขเห่าดังมาจากด้านล่างเจิ้งทั่นรู้ดีว่านั่นเป็นเสียงของซาฮาร่า แต่เสียงเห่าในเวลานี้ฟังดูรู้เลยว่าไร้เรี่ยวแรงแล้ว เทียบไม่ได้กับตอนที่มันเพิ่งจะออกไปเล่นเลยสักนิดเจียวหย่วนหัวเราะออกมา แล้วรีบไปเปิดหน้าต่างตรงห้องรับแขกมองลงไปข้างล่าง เสี่ยวโย่วจื่อก็ไปลากเก้าอี้ตัวเล็กมาจากนั้นก็ถอดรองเท้าแตะแล้วปีนขึ้นไปดูเหตุการณ์นอกหน้าต่างด้วยเจิ้งทั่นเองก็รู้สึกสงสัย จึงปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างดูสถานการณ์ข้างล่างด้วยสุนัขที่กำลังเห่าอยู่หน้าตึกที่อยู่เยื้องๆ กันก็คือซาฮาร่าขณะเดียวกันที่ระเบียงชั้นสองหร่วนอิงหลานของนักวิชาการหร่วนได้ยืนอยู่ตรงนั้น กำลังพิงราวระเบียงยืนกินซุปสาหร่ายซี่โครงหมูอยู่ จากนั้นก็พูดกับหมาที่ยืนเลียปากอยู่ข้างล่างว่า “ไปสิ ลองออกไปสิ วันนี้ได้อดกินซุปซี่โครงแน่!”“โฮ่งๆ……โฮ่งๆๆ……” ในเสียงเห่าก็มีเสียงออดอ้อนปน
