นการเตรียมตัวก่อนที่จะลงมือถ้าอย่างนั้นสุดท้ายแล้วพอสบโอกาสเหมาะเรื่องราวก็จะจบลงง่ายๆ เหมือนหายใจรดหยดน ้าพวกนั้นหรือเปล่า?เจิ้งทั่นสะบัดหางให้สมองตื่นตัวเตรียมจะออกไปข้างนอกในบ้านอบอุ่นเกินไป สงบเกินไป ทำให้เขารู้สึกง่วง“เอ๊ะ ชาร์โคล อยากออกไปเหรอ?” เสี่ยวโย่วจื่อที่กำลังจะแกะลูกอมพอเห็นเจิ้งทั่นอยู่ตรงประตูจึงพูดขึ้น“ออกไปเล่นก็ต้องกลับบ้านมากินข้าวให้ทัน ไม่อย่างนั้นต้องหิวตาย ถ้านายไม่กลับมาให้ทันน่องไก่จะตกเป็นของฉัน!”เจียวหย่วนเน้นคำว่า ‘น่องไก่’ เป็นพิเศษแม่เจียวหย่วนเตรียมน่องไก่ไว้สามน่องเป็นอาหารเย็นสำหรับเด็กทั้งสองและเจิ้งทั่นพอได้ยินเจียวหย่วนพูดแบบนั้น เจิ้งทั่นจึงส่งเสียง หึออกมาทางจมูก เป็นการบอกว่าเข้าใจแล้วพอออกไปนอกตึกเจิ้งทั่นก็เห็นหิมะหนาเป็นชั้น พอเดินลงไปขาทั้งสี่ก็จมลงไปเกือบมิด เดินค่อนข้างลำบาก แต่สำหรับเขาแล้วนี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรค่อยๆ เดินออกไปทีละก้าว บนหิมะที่ขาวสะอาด มีเงาดำกำลังเดินออกนอกที่พักบุคลากร หากมองจากด้านบนมันดูโดดเด่นมาก แต่ในเวลาแบบนี้คงไม่มีใครมีอารมณ์ออกนอกบ้านมาตากลมชมหิมะหรอกพอเจิ้งทั่นก้มหน้าก็ไปเจอกับหิมะพอดี ทำให้ความหนาวเย็นถูกส่งผ่านเข้ามาตอนนี้ไม่มีลม มีแต่หิมะเม็ดใหญ่ที่ตกลงมาเจิ้งทั่นเงยหน้ามองหิมะที่กำลังโปรยปราย เขาสะบัดหูให้หิมะที่เกาะอยู่หลุดออก แล้วเดินต่อไปข้างหน้าความเย็นที่อยู่รอบตัวทำให้สมองของเขาตื่นตัวอยู่ไม่น้อยค
