วามง่วงที่มีตอนอยู่ในบ้านหายไปหมดสิ้นขณะที่เจิ้งทั่นกำลังมุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้าเขตที่พักอยู่นั้น อยู่ๆ ก็มีเสียงสุนัขเห่าลอยมาอยู่ไม่ไกล ตามด้วยเสียงคนตะโกน “ซาฮาร่า กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”ซาฮ่าร่ากลับตอบรับด้วยการวิ่งออกไปไกลกว่าเดิม วิ่งไปสักพักก็หยุดลองแล้วหันมองตึกที่ตัวเองพักอาศัยอยู่ จากนั้นก็เห่าออกมาสองที ถ้ามันเห็นมีคนตามมาไม่ว่าคนคนนั้นจะอยู่ไกลแค่ไหน แค่ขยับให้มันเห็นสองก้าว มันก็จะออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตต่อทันทีนี่คือนิสัยในยามปกติของซาฮาร่า ช่วงปีใหม่หลายวันมานี้ที่บ้านของมันมีแขกมาเยี่ยมเยียนมากมาย ตรงประตูทางเข้าตึกก็มักจะถูกเปิดออกบ่อยๆ ยามที่มีแขกเข้าออก ทำให้ควบคุมยากตอนแรกเจ้าของซาฮาร่าก็ล่ามมันเอาไว้ แต่มีเด็กคนหนึ่งเล่นอยู่ก็ไปปลดล็อคปลอกคอมันออก ซาฮาร่าจึงฉวยโอกาสเบียดแขกที่เข้าๆ ออกๆ วิ่งออกไปข้างนอกเจ้าของมันต้องต้อนรับแขก จะให้ทิ้งแขกแล้วไปวิ่งจับหมาก็ไม่ได้ อีกอย่างเหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นหลายคครั้งแล้วในช่วงหน้าหนาว ไม่มีอะไรต้องกังวล ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเดี๋ยวซาฮาร่าก็กลับมาเอง แต่สภาพตอนกลับมา ถ้าไม่ไปคลุกขี้โคลนมา เนื้อตัวก็ต้องไปเลอะอะไรมาสักอย่าง สรุปคือต้องอาบน ้าให้มันใหม่ทุกทีเพื่อนบ้านต่างก็ชินกับเรื่องนี้แล้ว อีกทั้งทุกครั้งที่เห็นภาพเหตุการณ์นี้ต่างก็คิดเหมือนกันว่า ‘มีเรื่องสนุกให้ดูอีกแล้ว’ซาฮ่าร่าวิ่งออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง เนื่องจากตัวมันให
