ญ่กว่าเจิ้งทั่น จึงวิ่งบนหิมะได้สบาย ขณะวิ่งขาหลังก็ตะกุยให้หิมะกระเด็นไปด้วย ไม่รู้ว่ามันตั้งใจหรือเปล่า เพราะเจิ้งทั่นไม่เคยเห็นเสี่ยวฮวากับจ้วงจ้วงเป็นแบบนั้นพอซาฮาร่าวิ่งผ่านเจิ้งทั่น อยู่ๆ มันก็เบรกกะทันหัน แล้วหันไปมองเจิ้งทั่นที่จมอยู่ในกองหิมะ“โฮ่งๆ!”โฮ่งทำแป๊ะอะไรเล่า!เจิ้งทั่นไม่สนใจมัน เขามุ่งหน้าเดินต่อไปซาฮาร่ายืนอยู่ตรงนั้นสักพัก พอเห็นว่าเจิ้งทั่นไม่สนใจ มันจึงสะบัดหางเดินเข้าไปหาเขา ขณะที่มันเดินเข้ามานั้นเจิ้งทั่นก็ได้ยินเสียงเท้าที่จมลงไปในโคลนของมันด้วยขณะที่เข้าไปใกล้เจิ้งทั่น อยู่ๆ ซาฮาร่าก็ยกขาหน้าขึ้นมาแล้วใช้เท้าผลักเจิ้งทั่นให้เข้าไปในกองหิมะ มันออกแรงไม่มากไม่ถึงกับทำให้เจิ้งทั่นบาดเจ็บเจิ้งทั่นนึกไม่ถึงว่ามันจะมามุกนี้ โดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวจนเข้าไปอยู่ในกองหิมะ หน้าของเขาเองก็ถูกฝังลงไปด้วยพอปฏิบัติการสำเร็จ ซาฮาร่าก็วิ่งจากไปอย่างสนุกสนานเจิ้งทั่นสะบัดหิมะออกจากตัว สะบัดหัวเอาหิมะออกจากหน้าไอ้เฮงซวย ซาฮาร่าไอ้หมาตัวแสบ!เจิ้งทั่นโมโหจนวิ่งออกไป เขาไม่ได้ค่อยๆ เดินทีละก้าวเหมือนอย่างตอนแรกแล้ว ความเร็วไม่แพ้ซาฮาร่า อีกทั้งเขายังได้เปรียบในเรื่องการกระโดดจึงกระโดดขึ้นไปบนกระถางดอกไม้ทรงกลมที่อยู่กลางถนน แล้ววิ่งตรงไปลูกเดียวขณะที่ลุงยามเฝ้าประตูเปิดหน้าต่างออกก็เห็นแมวดำของรองศาสตราจารย์เจียวกับสุนัขพันธุ์ผสมที่หลานของนักวิชาการหร่วนเลี้ยงไว้กำลังเล่นกั
